‘Als je eruitziet als een kerel, dan moet je ook vechten als een kerel’

Zaterdagavond, 2 april, 00.00 uur. In café De Kast in Groningen heerst topdrukte – de sfeer is fantastisch. Samen met D en een tiental anderen vier ik de verjaardag van een goede vriendin. Nadat we om 00.00 uur de fles champagne hebben ontkurkt, raak ik in de rookruimte in gesprek met een man uit Rotterdam. Het is zijn eerste keer in onze stad. ‘Wat is Groningen een fantastische plek. De gebouwen zijn prachtig, de straten zijn schoon, er zijn talloze gezellige eetcafés en leuke winkels en de mensen zijn hier zo aardig en behulpzaam! Ik ben nog geen enkele stugge Groninger tegengekomen.’ Ik glunder – er gaat inderdaad niets boven Groningen. Althans, dat denk ik dan nog.

Zondagochtend, 06.00 uur. Als ik al lang veilig naast mijn verloofde lig te slapen, loopt D hand in hand met haar vriendin, C, door de Oosterstraat, op weg naar haar fiets. In het donker lopen ze een aantal gedaantes tegemoet en ze horen hun stemmen.
‘Plat op plat vult geen gat!’

“‘Als je eruitziet als een kerel, dan moet je ook vechten als een kerel’” verder lezen

Het pestverhaal van Femke

Het begon toen ik in groep 6 kwam, ik werd buitengesloten door een groepje meiden en werd uitgescholden. in groep 7 ging t ietsje beter, die meiden waren van school af dus ik dacht een nieuw begin, niet dus. ik werd door jongens zwanger, dik, lelijk, chinees genoemd, alles. In groep 8 ging het door en door.

Toen ik naar de 1e ging ging het nog goed totdat ik een jongen uit de 2e leuk vond, z’n vrienden begonnen me weer te pesten, maar dan 2x zo erg. Hij begon mee te pesten en ik durfde niet meer naar school, zo ging het ook door in de 2e. Aan het einde van het 1e jaar ging ik op msn, in die jaren kwam ik erachter dat ik ook op meisjes viel. op een gegeven moment ging ik met meisjes en met jongens praten, 1 zo’n jongen dwong me en bedreigde me om naaktfoto’s te sturen. Ik was 12 en ik raakte in paniek en wist niet wat ik moest doen dus ik stuurde die foto’s. Aan het einde van de 2e stond ik op internet…

Toen ik in de 2e zat, had ik thuis ook problemen, het vriendje van me zus kwam bij ons wonen en er werd geen aandacht meer aan me besteed. Ik voelde me niks meer thuis, ik ging op twitter een anoniem account aanmaken want ik wilde aandacht, alleen uiteindelijk kreeg ik de verkeerde aandacht. Ik vond een jongen leuk en ik deed alsof hij me broer was, en dat ie was overleden. ik dacht niemand komt erachter, maar toch hij deed aangifte tegen me.. ik heb toen 4 maanden elke week bij politie of bureau halt gezeten voor gesprekken. In het 3e jaar kreeg ik een vriendje, ik vond hem echt leuk enzo. Maar na 2/3 maanden vroeg hij om seks, ik was nog maar 15, ik vind mezelf nog te jong, dus ik wilde het niet. Hij bleef maar vragen maar ik wilde het gewoon niet. Toen ik is een keertje alleen thuis was kwam hij langs, we gingen naar m’n kamer en hij begon op me te zitten, op m’n buik. En aangezien hij best stevig is kreeg ik het benauwd, ik begon te happen naar adem en hij lachte me uit. Uiteindelijk was ik 1 minuut out geweest. Daarna lagen we lepeltje lepeltje en deed ie z’n arm om me nek alsof die me wou wurgen zeg maar. Weer kreeg ik het benauwd, ik werd bang en wist niet wat ik moest doen, uiteindelijk heb ik hem wel weggestuurd en ging het uit. Een maand later kreeg hij flow met toen een van me beste vrienden, dat brak me gewoon. Ik werd depressief en ik sneed in me armen.

We gingen naar m’n kamer en hij begon op me te zitten, op m’n buik. En aangezien hij best stevig is kreeg ik het benauwd, ik begon te happen naar adem en hij lachte me uit.

Ik ging naar de 3e jaar, ik kwam in een klas die ik niet leuk vond, ik had altijd ruzie met mijn vriendengroepje en ik werd bedreigd door 2 meiden, ik ben eens een keer zonder reden op m’n rug geslagen en aan me haren getrokken, en ik werd bestolen. Ik heb het tegen me ouders verteld en we hadden een gesprek met m’n mentor, m’n mentor en de school deed er niks aan omdat ze niks aan die meid kunnen doen die mij zo erg pestte. Ik vertelde tegen vrienden dat ik mezelf sneed, niemand geloofde me, ze zeiden dat ik het voor de aandacht deed maar dat was natuurlijk niet zo.

18 november 2014 was voor mij de klap, thuis had ik elke dag ruzie. Ik was op school en ik durfde niet meer naar huis, dat was de dag dat ik voor het eerst ben weggelopen. ik kwam laat in de avond gewoon weer thuis, ik ging naar psycholoog en ik zit er inmiddels nog steeds.

Toen ik naar de 4e ging, werd het nog erger, ik werd hoer genoemd, werd uitgescholden via social media, en werd alleen maar banger en depressiever. Ik sneed mezelf steeds meer, en omdat ik vaak dik werd genoemd enzo begon ik aan afvallen, mijn moeder is zelf bezig met afvallen en ze pusht me.

Ik ben zo vaak uitgescholden met dat ik me polsen moet opensnijden of dat ik van een flat moet afspringen.. ik denk daar zelf iedere dag aan, inmiddels heb ik Anorexia. Als je me zou zien denk je dat ik het niet heb, maar geestelijk en fysiek is mijn lichaam kapot aan het gaan. Ik moet eigenlijk weer aankomen maar dat doe ik niet, ik wil alleen maar afvallen. Nu ga ik naar het mbo en ik wil nu een echte start maken, alleen die jongen die m’n naaktfoto’s op internet heeft gezet, zit ook op die school en daar ben ik het meest bang voor op dit moment. Ik hoop dat het lukt, het snijden enzo is moeilijk te overwinnen want ik doe het soms nog steeds.

Als je gepest word vertel het a.u.b. tegen iemand die je vertrouwd, je moet het tegen iemand kwijt. Schaam je niet, het is niet jou schuld!

Liefs, Femke

 

Utopiaan van het jaar 2014 Giorgio Verweij ondersteunt actie tegen pesten

Giorgio Verweij
Giorgio Verweij

Utopiaan van het jaar 2014 Giorgio Verweij ondersteunt de actie Speak up! Stop Pesten! De actie is een initiatief van fotograaf Richard Broekhuijzen uit het Drentse Odoorn. Zo wil hij meehelpen om dit probleem tegen te gaan. Pesten is nog steeds een groot probleem in de samenleving. Het initiatief op het online sociaal netwerk Facebook heeft inmiddels veel mensen aangetrokken en belangrijker nog, aan het denken gezet.

Sinds het begin van de actie in november 2012 zijn er al meer dan 1000 mensen op de foto gegaan voor het initiatief, zo ook onder andere GTST-acteur Ferry Doedens, dj Don Diablo, dj Vato Gonzalez & MC Tjen, Tweede Kamerlid Agnes Wolbert, Mr. Nederland 2012/2013 Bas Gosewisch, Miss World Nederland 2011 Jill Lauren de Robles, FC Groningen, FC Emmen, gedeputeerde Ard van der Tuuk van de provincie Drenthe, burgemeesters Marco Out van Assen en Cees Bijl van Emmen.

“Utopiaan van het jaar 2014 Giorgio Verweij ondersteunt actie tegen pesten” verder lezen

‘Gepest’

Aan mijn pesters en de meelopers,

Ik schaam me.

Ik schaam me, omdat ik mij heb laten beledigen, kleineren.
Ik schaam me, omdat ik mij heb laten buiten sluiten, mij heb laten verraden.
Ik schaam me, omdat ik over mij heen heb laten lopen.
Ik schaam me, omdat ik mij zo heb laten behandelen door jou.

Het is 5 jaar geleden. Uit het oog, uit het hart zou je zeggen. Maar niks blijkt minder waar.
Tot nog niet zo lang geleden wilde ik niet naar bepaalde plekken, omdat ik geen zin had om jou tegen te komen. Ook ben ik onzeker als mensen smoezen in gezelschap. Ik ben dan bang dat het over mij gaat.

Grotendeels heb ik de gebeurtenissen verdrongen.

Wat ik mij nog wel goed kan herinneren is dat ik niet meer naar school durfde.
Ik zat ’s ochtends op de fiets met pijn in mijn buik. Ik vroeg mij af wat er zou gaan gebeuren.
Het liefst ging ik nooit meer naar school.

Na schooltijd bleef ik langer in het gebouw. Ik keek uit het raam of jullie weg waren. Het gebeurde namelijk regelmatig dat de uitgang van het schoolplein geblokkeerd werd, zodat ik er niet langs kon. Daar stond ik dan, met mijn fiets. Jullie deden net alsof ik er niet was en bleven staan waar jullie stonden.

Ik werd nooit gekozen met gym.
De deur van de kleedkamers werden op slot gedaan, zodat ik mij niet om kon kleden.

Blijkbaar was het grappig om mijn tas te verstoppen.

Wat ik ook nog weet is dat ik mijn spreekbeurt hield. Ik keek naar jullie ruggen, want die hadden jullie mij toegekeerd. Jullie waren met van alles bezig, behalve met het luisteren naar mij. En de lerares? Die zat er bij en keek ernaar.

Ik wist niet welke houding ik aan moest nemen. Bij wie ik moest staan in de pauze. Wat ik ook deed, ik werd toch belachelijk gemaakt.

Het was een kleine school. Iedereen wist wat er gaande was, maar niemand deed iets. Dat neem ik de school kwalijk.

De opmerkingen, blikken en het gelach. Opeens wordt het weer helder. Maar vooral mijn machteloosheid voel ik weer.

Ik vraag mij af waarom jullie dit hebben gedaan. Misschien deden jullie het, omdat jullie bang waren om zelf gepest te worden. Je hebt gelijk, dat wil je niet. Maar dat geeft je nog niet het recht om mij op deze manier te behandelen.

Ik weet dat ik zelf ook geen heiligboontje ben geweest. Ik heb ook bewust mensen gekwetst. Alleen heb ik, in tegenstelling tot jullie, wel het lef gehad om mijn excuses aan te bieden.

Ik loop weer met mijn hoofd omhoog en ik durf weer te zijn wie ik ben.
Ook weet ik dat ik mij niet hoef te schamen, maar jij voor jouw gedrag.

Wie de schoen past, trekt hem aan.

Ellie

Meer lezen van Ellie? Kijk dan op haar blog.

Het verhaal van een anoniem meisje

Ik ben 14 jaar en erg gepest, littekens van het pesten zijn nog dagelijks te zien (verlegen, ik kan slecht vrienden maken en ben nog altijd bang weer gepest te worden) Het pesten begon bij mij is groep 6, ik was verlegen en had niet veel vriendinnen. Een meisje dat ik als vriendin beschouwde bleek mij uiteindelijk zo erg te haten dat ik volgens haar gepest moest worden. Het begon met kleine dingen zoals buitengesloten worden, niet worden uitgenodigd op hun verjaardag feestjes en als laatste gekozen worden bij gym. Ik had er nooit echt een probleem mee, mijn beste vriendin was er immers altijd voor me. Maar het werd erger, opmerkingen zoals “dik” en “lelijk” werden er bijna dagelijks naar mijn hoofd geslingerd. Ik heb daar veel problemen mee gehad, zoals denken ‘ik moet gezonder eten’ en vervolgens komt er niks van terecht en dan ben ik een lafaard.

Aan het eind van groep 6 was het pesten minder, mijn juf deed er namelijk alles aan om te voorkomen dat iemand gepest werd. Het groepje dat mij pestte had hun excuses aan me aangeboden en 1 meisje wilde zelfs vriendinnen worden. Ik was blij, het pesten zou ophouden. Nooit meer dik en lelijk. In groep 7 bleek dit niet waar te zijn. Mijn “vriendin” bleek me te haten. Het pesten ging gewoon door. Als ik met mijn vriendin speelde was zij altijd alles waar een meisje van kon dromen (model, rijk, getrouwd met een knap iemand.) en ik was haar slaafje. Altijd haar slaafje, geen idee waarom ik het goed vond. Uiteindelijk mocht zij van mijn moeder niet meer bij ons thuis komen. Het pesten ging op school gewoon door, ik had 2 vriendinnen, mijn 2 beste vriendinnen. Mijn ene vriendin werd “afgepakt”, er werden leugens over mij verspreid. Ik zou alle geheimen door vertellen van iemand. Ik vertelde in werkelijkheid dingen door die te maken hadden met pesten, ik vond dat mijn andere vriendin moest weten dat zij ook gepest zou worden. Ze kwamen erachter dat ik dat had gedaan, uiteindelijk werden we allebei gepest. Toen wij na een pauze huilend de klas in kwamen werd er pas ingegrepen door mijn juf. Nu kon het niet langer, het pesten moest stoppen. Dat was het ook, voor een week. Ik kreeg een nieuwe fiets, mijn fiets was nep volgens mijn pester. Ik was raar omdat ik op een neppe fiets reed. Die opmerking snapte ik zelf ook nooit, hoe kon mijn fiets nou nep zijn? Ik heb een week geprobeerd mijn pesters te negeren. Uiteindelijk zei ze sorry en was het weer goed. Ik hoorde bij het groepje meiden uit de klas en had mijn beste vriendin terug. Tot dat alle meiden wegliepen als ik eraan kwam. Ik ging achter ze aan, maar steeds als ik eraan kwam gingen zij weer weg. Ik snapte het niet. Uiteindelijk probeerde ik niet meer om achter ze aan te gaan, ze liepen toch steeds weg. Ik stond alleen en 1 meisje kwam naar me toe en vroeg waarom ik alleen stond. Ik antwoordde dat zij toch steeds wegliepen. Volgens haar was het helemaal niet zo en sloot ik mezelf buiten, het was dus gewoon mijn schuld dat ik alleen stond volgens haar. Ik snapte het niet meer. Dit ging door tot aan de vakantie. Ik was 6 weken verlost van alles wat zij me aandeden.

Groep 8 was een leuk jaar, ik had een aardige juf die heel erg anti pesten was. Eindelijk zou ik niet meer gepest worden. Soms gebeurde dit nog. Mijn 2 vriendinnen werden bij me weggetrokken door iemand, omdat ik volgens haar een besmettelijke ziekte had, of zelfs kanker. Dit is uiteindelijk opgehouden, mijn vriendinnen lieten me niet in de steek, gelukkig. Groep 8 was zo’n leuk jaar omdat ik voor mezelf op ging komen. Toen een jongen me pestte heb ik hem heel pijn gedaan. Ik zag geen andere keus. Hij zei sorry en ik ook. Het pesten was over. Tot de middelbare school. Ik kwam niet bij mijn beste vriendin in de klas, het contact was weg. Ik maakte geen nieuwe vriendinnen in mijn eigen klas en zat altijd alleen. Uiteindelijk was ik gewoon het meisje dat nooit stout was, nog nooit heeft moeten nablijven. Was dat dan iets om je voor te schamen? 1 meisje was wel aardig tegen mij, we hadden samen veel lol. Mijn eerste vriendin op de middelbare school bleek uiteindelijk geen vriendin. Ze vertelde dingen over mij die niet waar waren. Weg vriendschap. Weer alleen. Het hele riedeltje begon weer van voren af aan. Ik fietste alleen naar school en werd altijd tegengehouden door een groepje jongens. In de pauze werden stoelen tegen me aangedrukt, ik had afdrukken van de stoel en de tafel in mijn benen staan. Allemaal “opgelost” met een simpel sorry, ik zou het niet meer doen. Toen ik dacht dat het allemaal niet meer erger kon, wilde mijn beste vriendin geen vriendinnen meer zijn. Ik was een leuke meid, maar zij had nieuwe vriendinnen en daar paste ik niet meer bij. Mijn 1e jaar op de middelbare school was super leuk dus. De 2e was leuker. Ik had een nieuwe vriendin, ik was zo blij. Zij heeft me nooit gepest. Het meisje waar ik een poosje vrienden mee was onaardig. Zij probeerde mijn nieuwe vriendin af te pakken. Is haar niet gelukt.Het 2e jaar was een leuk jaar.

Ik zit nu in mijn derde jaar, ik heb vriendinnen en ik ben gelukkig. Het pesten is afgelopen. Vrienden maken gaan moeilijk. toch heb ik er weer 2. Pesten is iets wat nooit grappig is geweest en wat nooit grappig word. Alsjeblieft stop er gewoon mee!

Een anoniem meisje.