Het verhaal van Monica

Monica
Monica

Wanneer houd het nou een keer op na al die jaren. Ik huilde mezelf elke nacht in slaap en sloeg elke dag met mijn hoofd tegen de muur. Ik was zo boos en verdrietig.

De pesterijen begonnen in groep vier. Ik bleef zitten en kwam in een andere klas. Ik was een rustig, onzeker, eerlijk en gelukkig meisje. Ik genoot van het leven. Totdat ik werd opgemerkt door een paar meiden uit mijn nieuwe klas. In eerste instantie dacht ik, oh wat leuk nieuwe vriendinnen. Maar al snel werd mij duidelijk dat dat niet hun bedoeling was. Het begon met woorden: Ik had clowns kleren aan, mijn hoofd was een luchtballon, Ik had anorexia en schapen haar. Ook zat ik op ballet en dat vonden ze helemaal niks. Terwijl ballet alles betekende voor mij. Dit kon ik goed en hier vond ik mijn rust. Met trots vertelde ik over deze passie, maar al snel verdween deze trots. Ze vonden me een suf ballet meisje. Ik werd onzeker en begon te twijfelen. Uiteindelijk stopte ik met ballet. Waar ik tot en met de dag van vandaag nog steeds spijt van heb. Nu dacht ik dat het wel minder zou worden, maar helaas. Ik zat op circus les, dit hield ik geheim, want anders gingen ze me hier mee pesten. Ik kneusde daar mijn enkel en moest met krukken lopen. Op school vertelde ik dat ik van de trap was gevallen. Tijdens de pauze trapte ze tegen mijn enkel aan en zeiden dat ik in de weg stond. Ik ging kapot van de pijn en door mijn tranen heen zei ik sorry. De dag er na hadden we gym. Ik liet mijn krukken in de kleedkamer en hinkelde naar de gymzaal. De gymlessen waren altijd vreselijk. Altijd werd ik als laatste gekozen en als ik pech had hadden ze mijn kleren nat gemaakt. Eindelijk was de gymles voorbij. Ik wachtte totdat iedereen gekleed was en ging de kleedkamer in. Ik wilde mijn krukken pakken, maar deze waren weg. Ik zocht overal maar kon ze nergens vinden. Ik besloot maar hinkelend naar huis te gaan. Eenmaal buiten zag ik mijn krukken in de bosjes liggen.

We gingen weer met dezelfde klas naar groep vijf. En daar begon de echte hel. Weer werd ik elke dag uitgescholden, buitengesloten en getreiterd. Op een gegeven moment moest ik langer op school blijven om op te ruimen. Toen ik klaar was liep ik rustig naar buiten. Nietsvermoedend pakte ik mijn fiets en liep het schoolplein af. En opeens komt er een groep van 6 meiden aan fietsen. Oh nee daar zijn ze weer. Het zweet brak me uit en mijn hart ging tekeer. Ze stonden voor me en scholden me uit. Ze spuugden op me en trapten tegen mijn fiets. Ik probeerde weg te gaan maar het lukte niet. Ze trapten steeds harder en ik viel van mijn fiets. Ze stonden op mijn fiets te springen. Mijn eerste nieuwe fiets die ik vorige week gekregen had. Ze stopten en fietsten weg. Snel pakte ik mijn fiets en reed naar huis. De tranen rolden over mijn wangen, maar ik wilde niet huilen want niemand mocht weten dat ik werd gepest. Al snel kwamen ze weer achter me fietsen ze scholden me weer uit en zeiden dat ik maar lekker moest huilen en dood gaan in mijn tranen. Eenmaal thuis had mijn moeder in de gaten dat er iets was. Ik vertelde kort dat ik achtervolgt was. Mijn moeder schrok en belde meteen naar school. De juf beloofde de volgende dag met ze te gaan praten. En mijn moeder zou me voortaan ophalen van school. Uiteindelijk had de juf geen actie ondernomen. Er werd een jongen uit de klas verliefd op mij. Hier konden ze niet tegen, want dit was de leukste jongen van de klas. Ze vertelde leugens over mij en scholden me uit voor hoer.

Eindelijk was het weer vakantie, maar nu geen rust. Want de pesterijen gingen door op msn en internet. Ze scholden me uit en ik kreeg dreig filmpjes gestuurd die ze hadden gemaakt. Ik werd doods bang en kon niet meer slapen.

Met buikpijn ging ik naar groep 6. Ze vertelde me dat als ik dit jaar niet ging pesten ze alles van me af gingen pakken. Ik was bang, maar deed wat ze zeiden. Het begon met schelden, maar al snel moest ik mijn beste vriendin haar fiets kapot maken. Ik kon het niet, ze trokken aan mijn haar. Ik had geen keus en deed wat ik moest doen. De volgende dag riep de juf mij bij haar. Ze vroeg waar ik mee bezig was. Ik barste in tranen uit en vertelde haar over alle pesterijen. Ze schrok heel erg, maar ze had al een vermoeden. Ik moest het goed maken met mijn vriendin. En ze vergaf het me. Ze zag dat ik geen keus had en steunde me. Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder waarom de juf had gebeld. Ik aarzelde en vertelde haar dat ik mensen had gepest. Ze werd heel kwaad. Even werd alles zwart voor mijn ogen en ik wist het niet meer. Ik was zo’n slecht mens hoe kon ik zoiets doen. Ik dook mijn bed in en huilde mezelf in slaap. Opeens werd ik door mijn ouders wakker gemaakt. De juf had gebeld. Ze vond het vreselijk voor me en begreep het. Ze zou er alles aan doen om het pesten te stoppen. Ze bedacht “de complimentendoos”. Hier kon je complimenten ingooien voor elkaar. Ik kreeg eindelijk complimenten, maar kon het niet geloven. Maar al snel werd ik ook op deze manier uitgescholden. Ik ging kapot van vernedering iedere dag.

Het jaar daarna in groep 7 ging ongeveer het zelfde. Ik werd in de struiken geduwd en ze sloten me buiten. Ook het schelden ging op allerlei manieren door. Met gym sloten ze me elke keer op in het toilet. Het was vreselijk. Wanneer houd het nou een keer op na al die jaren. Ik huilde mezelf elke nacht in slaap en sloeg elke dag met mijn hoofd tegen de muur. Ik was zo boos en verdrietig. Maar als ik over de drempel van mijn kamer stapte zette ik mijn masker weer op. Het vrolijke maar kwetsbare masker. Vaak had ik het met mijn ouders er over om een nieuwe school te zoeken. Maar ik durfde niet. Dan moest ik me voor gaan stellen. En gingen ze me vast uitlachen. Na al vier jaar gepest te worden zou dit laatste jaar vast nog wel lukken.

Het was zover we gingen naar groep 8. Weer die ellendige buikpijn elke dag. De pesterijen gingen weer zoals altijd door. Maar weer een stapje heftiger. Ik weet nog goed. Ik zat aan mijn tafeltje Rekensommen te maken. En opeens trok iemand mijn stoel onder me vandaan. Ik viel en de tranen sprongen in mijn ogen van de pijn en vernedering. Ik hoorde iedereen lachen. Ik ging kapot. En alsof het niet erger kon zei de meester dat ik moest doorwerken en niet zo moest huilen. Ik probeerde zo vaak mogelijk ziek thuis te blijven, want ik kon gewoon mijn bed niet meer uitkomen. Elke keer weer die kwetsende woorden. Ik begon ze te geloven. Ik ben ook waardeloos, ik kan niks en ik ben lelijk. Het ging weer het hele jaar zo door. Eindelijk was het vakantie en ik hoefde niet meer naar deze rot school. Ik heb alle foto’s en spullen verscheurd en weggegooid. Ik wilde verder en alles vergeten.

Maar zo makkelijk ging dat niet. Ik had het heel erg naar mijn zin op de middelbare school, maar al snel nam mijn faalangst de overhand. Ik leerde keihard maar toch elke keer onvoldoendes. Ik werd boos. Waarom ben ik nou zo gepest en hebben ze mijn hele leven kapot gemaakt. In het tweede en derde jaar werd dit mij te veel. Ik werd zwaar depressief. Ik begon mezelf te snijden in mijn enkels en later mijn polsen. Ik zag alles zwart. Ik had elke nacht nachtmerries over alle pesterijen. Op een gegeven moment in de derde werd het echt allemaal te veel ik had weer een 1 en ik voelde me zo alleen. Toen heb ik meteen uit school mijn fiets gepakt en ben naar het bos gefietst. Ik heb geschreeuwd en gehuild. Ik plofte neer in de natte bladeren en dacht na. Wat moet ik. Toen heb ik weer mijn fiets gepakt en ben naar het spoor gefietst aan de rand van het bos. Dit was de enigste oplossing. Ik heb langs het spoor gezeten. Maar toch kon ik het niet. Ik durfde niet. Dit gevoel heeft mijn leven gered. De volgende dag op school vroeg iedereen zich af wat er met mij was. Een vriendin pakte mijn handen vast en zag de sneeën. Ze wist meteen hoe laat het was en bracht me naar de vertrouwenspersoon op school. Zij heeft mij geholpen te stoppen met snijden en er weer bovenop te komen. Hier ben ik heel dankbaar voor.

Het is nu inmiddels 5 jaar geleden. Maar nog elke dag denk ik aan vroeger. Vaak heb ik nog nachtmerries. Maar ik weet nu mijn gevoel onder controle te houden en ik ben gelukkig met mijn leven nu. Ik vind nu de rust in het dichten. Zo kan ik mijn pijn van me af schrijven. Soms kom ik nog mijn pesters tegen en dan lachen ze me uit. Dan voel ik me weer even zoals vroeger. Maar dit kan ik vrij snel weer loslaten. Ik zal altijd met de littekens blijven leven, letterlijk en figuurlijk. Ik kan nu dankbaar zijn voor de persoon die ik nu ben. Ik denk nooit waarom ik want een ander had ik dit ook niet gegund. Ik hoop dat pesten ooit stopt. En als je wordt gepest. Alsjeblieft zoek hulp, want alleen kom je er niet doorheen. Er zijn altijd mensen die je willen helpen! Ook mijn deur zal altijd openstaan voor slachtoffers.

Monica Pol.

Het verhaal van Erin

Erin
Erin

De leraren die buiten waren, zodat er wel toezicht was deden niks. Het was één van de meest vernederende momenten van mijn leven.

Mijn verhaal is minder heftig dan wat ik tot nu toe op de site gelezen heb, maar ik wil bij deze toch graag mijn verhaal kwijt. Voor school moest ik een Persoonlijk Ontwikkel Plan (POP) maken en daarin moesten allemaal persoonlijke dingen, waaronder je levensgeschiedenis. Hoewel ik er lang niet alles in verteld heb wat er gebeurd is kwam het wel allemaal weer boven. De gevoelens van angst, verdriet en eenzaamheid die me soms nog steeds achtervolgen.

Het begon ongeveer in groep 5 met wat onschuldige plagerijen, een paar jongens die constant grappen over mij maakten. Een jaar later zaten wij met groep 6 in het wijkcentrum, omdat er te weinig klaslokalen op school waren huurden ze daar 2 lokalen. Eerst waren het alle jongens, die me begonnen uit te schelden en de andere klas tegen me opstookten. Later kwamen de meisjes uit mijn klas erbij, de 3 meiden uit de andere klas deden allang mee. Achteraf beweerden ze allemaal dat ze niet meegedaan hadden aan de pesterijen, maar ze deden wel mee. En degenen die niet meededen, deden er ook niks tegen. Ze lieten mijn fietsbanden telkens leeglopen, scholden me uit en soms sloegen ze me in elkaar. Meerdere keren pakten ze me iets dierbaars af en gooiden het in de sloot. Tijdens gym werd ik standaard als laatst gekozen, niemand speelde me ooit een bal toe. Behalve met trefbal, dan wist elke bal mij te vinden. Met lummelen gooiden ze constant de bal tegen mijn achterhoofd aan.

Eén van de dingen die me heel erg bij is geblevenwas van de winter in groep 6. Het had gesneeuwd en omdat de leraren de volledige macht hadden (de directeur zat gewoon in het normale schoolgebouw) mochten we soms andere dingen doen dan schooldingen. Nu was het dus langer buitenspelen. Zodra ik buiten was joegen ze me het grasveld op achter het wijkcentrum, bekogelden ze me met z’n allen en duwden overal sneeuw naar binnen. Mijn kleren, mijn mond… En daarna stonden ze me allemaal uit te lachen. De leraren die buiten waren, zodat er wel toezicht was deden niks. Het was één van de meest vernederende momenten van mijn leven.

Bij mij in de straat woonde een verstandelijk gehandicapte jongen van 10 jaar ouder (of meer, ik weet het niet zeker). Hij viel me al tijden lastig, dan pakte hij me op en probeerde me mee naar huis te nemen. Ik was doodsbang voor hem. Mijn ouders waren al bij zijn ouders geweest, maar die zeiden dat hij toch niet luisterde en dat we eraan moesten denken dat hij gehandicapt was. Mijn ouders ontploften, want mijn broers zijn ook beiden verstandelijk gehandicapt en reken maar dat de regels ook voor hen golden. Die jongen kwam langs het wijkcentrum, en een jongen uit mijn straat wist hoe bang ik voor hem was. Hij stookte iedereen op en ze moedigden hem aan om mij maar mee te nemen. Weer deden de leraren niets, terwijl die jongen helemaal niet op het terrein mocht komen.

Nadat ze mijn naam op meerdere deuren hadden gekrast wilde ik niet meer terug naar school. Ik besloot te spijbelen, maar werd binnen het uur ontdekt en weer de klas in gestuurd. Wat strafregels moesten worden, werd gehuil en de reden waarom ik niet meer naar school wilde. De leraren deden beter hun best en de meisjes hielden op met pesten, maar de jongens en de andere klas bleven doorgaan tot ik van de basisschool ging. Ik kreeg heel erg last van eczeem, wat terugkomt als ik veel stress heb. Ik heb littekens in mijn ellebogen van het vele krabben.

Op de middelbare school werd ik niet openlijk gepest. Niemand schold me uit of deed me expres pijn. Maar ik hoorde ook nergens bij. Niemand accepteerde me. Ik was heel verlegen en bang voor ieders mening over mij. Ik maakte een vriendin, maar zodra er een nieuw iemand in de 2e bij ons in de klas kwam werd ik geloosd. Ik werd depressief, liep de hele dag rond met mijn mp3 op mijn oren en hoopte op eindelijk wat aansluiting op school. Mijn zelfbeeld was extreem laag. Iedereen vertelde me vroeger dat ik lelijk was, dus geloofde ik ze. Mijn cijfers waren niet goed meer en ik moest een niveau afzakken. In de 4e kreeg ik een paar vrienden, al waren er nu weer mensen die me openlijk en niet openlijk belachelijk maakten. Eén meisje had een regelrechte hekel aan mij en die kleineerde op elk moment dat ze kon en ze praatte constant achter mijn rug om. Ging ik naar de wc, kwam ik terug en dat een vriendin me vertelde dat zodra ik weg was, dat meisje iedereen zei hoe raar ik wel niet was. En volgens mijn jaarboek van mijn examenjaar ben ik het meest in mijn kindertijd blijven hangen. Vind je het gek, als ik al sinds mijn kindertijd gepest wordt?

Ik kwam erachter dat ik hoog sensitief ben, wat deels verklaart waarom ik zo gevoelig voor alles ben. Mijn vrienden weten lang niet alles van me, bang dat ik ze wegjaag als ik ze vertel hoe vaak ik nog depressieve buien heb. Bang dat als ik begin, ze alleen nog mijn vervelende en hoog gevoelige (huil)kant zien. Nog steeds roepen sommige jongens me na dat ik lelijk ben.

Pesten is verschrikkelijk. Er zijn genoeg die er enorme littekens aan overhouden. Zowel innerlijk als uiterlijk. Het ruïneert iemands leven. Inmiddels accepteer ik mezelf, maar ik ben niet tevreden met wie ik ben. Ik wil niet meer hoeven vluchten van mensen, uit angst gekwetst te worden…

Erin

Het verhaal van Shelly

Pesten is geen grapje!!

Shelly
Shelly

Naar aanleiding van de vele verhalen over pesten die ik hier gelezen heb, werd het voor mijn gevoel ook maar eens tijd mijn ervaring met pesten te vertellen.

Al vanaf groep 1 begon het gepest, met uitlachen buitensluiten en noem maar op, omdat ik toch wel anders was als anderen. Naar mate de jaren voorbij gingen werd het gepest ook erger en vanaf groep 4 zelfs ook lichamelijk geweld.

Door alles wat er gebeurde werd ik ook dikker en onzekerder, ik durfde ook bijna niet naar het zwembad, omdat ik dan toch alleen heen zou moeten, en toch weer uitgelachen zou worden of uitgescholden.

Ze wisten dat ik makkelijk was te pesten door thuis en de scheiding van mijn ouders, voor mezelf opkomen kon ik niet, was bang en hield me altijd op de achtergrond.

In groep 7 en 8 werd het wat minder, en dacht toen bij mezelf, zou het dan nu eindelijk afgelopen zijn? Zou ik eindelijk een nieuwe start kunnen maken, op een compleet nieuwe en vreemde school?

Maar toen kwam ik in de 1e klas, wat ik dacht een leuke nieuwe start zou worden, en in een paar weken werd die hele droom kapot gemaakt, het gepest begon opnieuw, werd opnieuw uitgelachen en uitgescholden. Vele gesprekken gehad maar niets hielp.

2e klas werd het gepest nog erger, nieuwe mensen erbij die mij probeerden weg te werken. Vele mensen die me uitscholden en alles. Het raakte me diep. Ze wisten dat ik niet goed in mijn vel zat.

3e klas was voor mij het ergste jaar, ze probeerde(n) me van school te pesten, ben paar x voor de grap een blauw geslagen, omdat ze dat grappig vond(en) ik hoop te zo dat ik geaccepteerd zou worden.

En door alle woorden die ik naar me toe kreeg, zoals: “je bent dik” “je bent lelijk” “hahahaha je ziet er niet uit” “armoedzaaier” en nog voor veel meer dingen, verloor ik ook mede daardoor mijn eetlust, en heb ik toen ruim 9 maanden haast niks gegeten, ik wou niet meer dik genoemd worden, ik wou geaccepteerd worden.

In klas 4 hield het eindelijk een beetje op, en voelde als een grote opluchting voor mij. Ik wist niet wat me overkwam, ik werd zowaar een beetje geaccepteerd zoals ik was.

Maar door al die ellende heb ik geen zelfvertrouwen en positief zelfbeeld meer, en is het moeilijk te geloven als mensen iets positiefs over je zeiden. Nog steeds heb ik er moeite mee om voor mezelf op te komen en niet over me heen te laten lopen. Maar stukje bij beetje lukt het me, met dank aan steun van vrienden en familie.

En toch hoop ik op een dag dit alles achter me te kunnen laten, en dat ik dit niet meer met me mee hoef te dragen en dan een compleet nieuwe start te kunnen beginnen.  Gewoon het verleden achter me laten en kijken wat de toekomst mij zal brengen.

Want ondanks dat ik nog maar 16 jaar oud ben, heb ik voor mijn gevoel genoeg mee moeten maken wat voor veel mensen haast niet te beseffen is omdat mensen vaak niet inzien hoe het leven eruit ziet van een kind dat gepest is/word. En dat moeten ze eens gaan beseffen.

Het leven van een gepest kind zal nooit meer hetzelfde zijn.

Shelly Jonkman

Het verhaal van Arjando

PESTEN

Arjando
Arjando

Ik zet mijn verhaal op papier om bewuste of onbewuste pesters duidelijk te maken wat pesten kan aanrichten bij iemand, want een slachtoffer van pesters zit er levenslang aan vast. Ik ga mijn eigen ervaring over gepest worden met jullie delen om jullie duidelijk te maken dat zelfs een grapje al als pesten kan overkomen!

4 jaar oud
Ik ging voor het eerst naar de kinder-kleuterspeelzaal (kleuterschool), toen begon het gepest naar mij toe. Ik werd buitengesloten, uitgescholden. Zo ging het door tot groep 5 basisschool, toen begon het lichamelijke gepest er ook bij.

In het begin viel het nog redelijk mee, ik werd wel eens geduwd of geslagen of getrapt maar na een tijdje word je er toch kwetsbaar door en begin je steeds sneller te huilen of iets dergelijks. Maar het werd nog erger, na mate de tijd verder ging begonnen de jongens en meiden die me altijd pestte ook op de voetbaltrainingen te pesten, en zomers bij het zwembad waardoor ook andere leeftijd genoten uit het dorp door kregen dat ik makkelijk te pesten was. Hierbij moet je denken aan wederom weer getrap en geduw en slaan, maar zelfs ook gewoon continu mijn hoofd onder het water drukken of mijn zwembroek uittrekken midden in het zwembad.

Vanaf groep 6 mocht ik van mijn ouders in mijn eentje naar school toe lopen of fietsen, natuurlijk vindt je dat dan super leuk maar toen de leeftijdgenoten of zelfs oudere of jongere kinderen dat door kregen begonnen ze me op weg naar school of op de terugweg mij te slaan en trappen tot de achterdeur aan toe van het huis waar ik woonde. Ik liep elke dag blauwe plekken op en mijn ouders pikten het echt niet meer en gingen op school een gesprek aan zodat het gepest zou ophouden. Vanaf toen werd het alleen maar erger en erger. Ik kreeg steeds minder zelf vertrouwen en was steeds kwetsbaarder waardoor ik het gepest nog veel anders beleefde. Ik ging uit ellende maar naar een andere school in een ander dorp om het gepest te voorkomen. Echter mocht dit niet het geval zijn het pesten ging daar gewoon door en werd alleen maar erger omdat dit een speciaal onderwijs was waar kinderen uit verschillende dorpen kwamen waardoor het ongeveer in 7 verschillende dorpen bekend werd dat ik een kwetsbare jongen was wat ze makkelijk konden pesten en zo bleef het doorgaan tot groep 8.

Ik ging naar het VMBO en dacht dat alles beter zou worden, een nieuwe start maar dat bleek echter niet zo, ik kwam bij de leeftijd genoten van men eerste school in de klas waardoor de hele school het binnen een dag wist dat ze mij makkelijk konden pesten. De hele school begon mij te treiteren en te pesten sommige zelfs onbewust als ze mij roepen al EY LELIJKERD voelde ik zelf de tranen al in mijn ogen komen terwijl diegene het helemaal niet zo bedoelde. Na mate de tijd kwam ik in een emotionele diepe donkere put terecht, ik was zwaar depressief waardoor je idiote oplossingen gaat bedenken, zoals proberen zelfmoord te plegen of jezelf te pijnigen. Als je in zo’n soort diepe depressie zit kom je er haast niet meer uit, je raakt zo gigantisch uitgeput en je bent gewoon bang om hulp te zoeken omdat je bang bent dat ze je nog harder gaan pesten. Maar toen kwam er ineens een geluk bij een ongeluk. Ik kwam door familieomstandigheden in Emmen te wonen en niemand kende me hier dus ik kon eindelijk een echte nieuwe start maken. Ik deed er alles aan om niet gepest te worden dus ging ik me hier in Emmen heel anders opstellen, ik was overal vanaf dacht ik. Nadat ik mijn hele jeugd ongeveer was gepest kreeg ik een soort van trauma`s en tot de dag van vandaag kan ik me het gepest goed herinneren en ik en heb er nog steeds veel last van want als bijvoorbeeld een leraar me ergens op aanspreek komt het bij mij 3x harder over.

Kijk ik word dan af en toe nog wel eens getreiterd, maar ik weet dat elke jongen of meisje wel eens word gepest of getreiterd bewust of onbewust. De meeste mensen kennen mijn verleden niet omdat ik er haast nooit over praat maar na lang twijfelen heb ik mijn ervaring over pesten tenminste op papier gezet in het kort.

Mochten mensen nog advies of vragen of gewoon graag iemand willen om erover te praten vraag het gerust neem gerust contact met me op. SPEAK UP STOP PESTEN!

Arjando Scholten

Het verhaal van Linda

Linda
Linda

De vraag waarom ik gepest ben, heb ik nooit antwoord op gekregen. Vaak snap ik het nog steeds niet, was ik dan werkelijk zo anders als de rest?

Mijn basisschooltijd was vreselijk. Ik kan mij lang niet alles meer herinneren, maar wat ik mij wél kan herinneren denk ik liever niet meer aan terug.

’s Middags vaak huilend thuis, niet meer naar school willen, want het is niet leuk. Elke keer weer die drama, om weer naar school te moeten.

“Het verhaal van Linda” verder lezen