Het verhaal van een 14-jarig anoniem meisje

Ik ben op de basisschool vanaf groep 7 gepest, omdat ik een verlegen meisje was/ben en al heel veel mee had gemaakt, en zit nu in de 3e. Mijn hondje is mijn alles, en daar gaat het heel slecht mee. Hij is er altijd voor me als ik me rot voel of even een knuffel nodig heb.

Toen ik naar de middelbare ging dacht ik dat alles op zou houden, maar het werd steeds erger. Ik durfde door het pesten in de 1e niet meer naar school. Voor mijn moeder en zus was dit niet meer om aan te zien. Omdat ik door de stress ziek werd en veel thuis was, was ik ‘ het meisje dat er nooit was’. School wist van alles af, maar deed niks. Ik kreeg van mijn mentor te horen dat hij ‘geen therapeut was’. Toen moest ik bij de ggd komen voor ‘ziekte verzuim’. Gelukkig geen problemen mee gehad want school zat fout.

In de 2e dacht ik dat alles beter werd, omdat iedereen ouder word. Zat dus in een nieuwe klas. Daar begon het van vooraf aan. Niet gekozen worden bij gym, van anderen moeten horen dat ze je niet mogen, en het voor een vriendin op willen nemen ook door pesten en zelf de dupe worden. Stond ik dan met mn goede bedoelingen. Cyberpesten, scheldwoorden op je kluisje gekrast, ten einde raad zijn, gesprekken op school en een vertrouwensleraar. Zouden vanalles voor me gaan betekenen. Blablabla. Niks van gemerkt/geholpen. Ook al 2 keer op het punt gestaan om naar een andere school te gaan. Maar gunde ze niet dat ze mij zouden wegpesten.  Wat was ik blij dat dat jaar voorbij was.

3e jaar. Nieuwe klas en veel mensen die ik ken. Was superblij toen ik erachter kwam bij wie ik in de klas zat. Veel normale, aardige mensen. Gelukkig niet teveel jongens in de klas. Tot een paar weken geleden. Pestkoppen die bij me in de 1e zaten begonnen met schelden, uitlachen en voor gek zetten. Mijn mentor was die week ziek, dus kon nergens heen. 1 week thuis gebleven en toen stappen ondernomen. Die zijn nu opgehouden. Heb voor me zelf een standpunt bereikt dat ik bij het eerst volgende een stap verder ga en de krant/klachtencomissie raadplegen. Ik ben een sterke meid, maar te verlegen om voor mezelf op te komen. Merk ook dat ik, buiten school om, een hele klap heb gehad en heel onzeker ben en naar binnen gekeerd. Hoop dat dit later weggaat.

Vond het fijn me verhaal te kunnen doen. 1 tip; laat nooit een pestkop zijn gang gaan, onderneem altijd stappen. Ga naar je ouders, een mentor, leraar, directeur of iemand die je kan helpen, maar hou het niet voor je. Zo weten mensen ervan en sta je sterk voor het geval de pesters gaan ontkennen.