Het verhaal van een anoniem meisje

Ik ben 14 jaar en erg gepest, littekens van het pesten zijn nog dagelijks te zien (verlegen, ik kan slecht vrienden maken en ben nog altijd bang weer gepest te worden) Het pesten begon bij mij is groep 6, ik was verlegen en had niet veel vriendinnen. Een meisje dat ik als vriendin beschouwde bleek mij uiteindelijk zo erg te haten dat ik volgens haar gepest moest worden. Het begon met kleine dingen zoals buitengesloten worden, niet worden uitgenodigd op hun verjaardag feestjes en als laatste gekozen worden bij gym. Ik had er nooit echt een probleem mee, mijn beste vriendin was er immers altijd voor me. Maar het werd erger, opmerkingen zoals “dik” en “lelijk” werden er bijna dagelijks naar mijn hoofd geslingerd. Ik heb daar veel problemen mee gehad, zoals denken ‘ik moet gezonder eten’ en vervolgens komt er niks van terecht en dan ben ik een lafaard.

Aan het eind van groep 6 was het pesten minder, mijn juf deed er namelijk alles aan om te voorkomen dat iemand gepest werd. Het groepje dat mij pestte had hun excuses aan me aangeboden en 1 meisje wilde zelfs vriendinnen worden. Ik was blij, het pesten zou ophouden. Nooit meer dik en lelijk. In groep 7 bleek dit niet waar te zijn. Mijn “vriendin” bleek me te haten. Het pesten ging gewoon door. Als ik met mijn vriendin speelde was zij altijd alles waar een meisje van kon dromen (model, rijk, getrouwd met een knap iemand.) en ik was haar slaafje. Altijd haar slaafje, geen idee waarom ik het goed vond. Uiteindelijk mocht zij van mijn moeder niet meer bij ons thuis komen. Het pesten ging op school gewoon door, ik had 2 vriendinnen, mijn 2 beste vriendinnen. Mijn ene vriendin werd “afgepakt”, er werden leugens over mij verspreid. Ik zou alle geheimen door vertellen van iemand. Ik vertelde in werkelijkheid dingen door die te maken hadden met pesten, ik vond dat mijn andere vriendin moest weten dat zij ook gepest zou worden. Ze kwamen erachter dat ik dat had gedaan, uiteindelijk werden we allebei gepest. Toen wij na een pauze huilend de klas in kwamen werd er pas ingegrepen door mijn juf. Nu kon het niet langer, het pesten moest stoppen. Dat was het ook, voor een week. Ik kreeg een nieuwe fiets, mijn fiets was nep volgens mijn pester. Ik was raar omdat ik op een neppe fiets reed. Die opmerking snapte ik zelf ook nooit, hoe kon mijn fiets nou nep zijn? Ik heb een week geprobeerd mijn pesters te negeren. Uiteindelijk zei ze sorry en was het weer goed. Ik hoorde bij het groepje meiden uit de klas en had mijn beste vriendin terug. Tot dat alle meiden wegliepen als ik eraan kwam. Ik ging achter ze aan, maar steeds als ik eraan kwam gingen zij weer weg. Ik snapte het niet. Uiteindelijk probeerde ik niet meer om achter ze aan te gaan, ze liepen toch steeds weg. Ik stond alleen en 1 meisje kwam naar me toe en vroeg waarom ik alleen stond. Ik antwoordde dat zij toch steeds wegliepen. Volgens haar was het helemaal niet zo en sloot ik mezelf buiten, het was dus gewoon mijn schuld dat ik alleen stond volgens haar. Ik snapte het niet meer. Dit ging door tot aan de vakantie. Ik was 6 weken verlost van alles wat zij me aandeden.

Groep 8 was een leuk jaar, ik had een aardige juf die heel erg anti pesten was. Eindelijk zou ik niet meer gepest worden. Soms gebeurde dit nog. Mijn 2 vriendinnen werden bij me weggetrokken door iemand, omdat ik volgens haar een besmettelijke ziekte had, of zelfs kanker. Dit is uiteindelijk opgehouden, mijn vriendinnen lieten me niet in de steek, gelukkig. Groep 8 was zo’n leuk jaar omdat ik voor mezelf op ging komen. Toen een jongen me pestte heb ik hem heel pijn gedaan. Ik zag geen andere keus. Hij zei sorry en ik ook. Het pesten was over. Tot de middelbare school. Ik kwam niet bij mijn beste vriendin in de klas, het contact was weg. Ik maakte geen nieuwe vriendinnen in mijn eigen klas en zat altijd alleen. Uiteindelijk was ik gewoon het meisje dat nooit stout was, nog nooit heeft moeten nablijven. Was dat dan iets om je voor te schamen? 1 meisje was wel aardig tegen mij, we hadden samen veel lol. Mijn eerste vriendin op de middelbare school bleek uiteindelijk geen vriendin. Ze vertelde dingen over mij die niet waar waren. Weg vriendschap. Weer alleen. Het hele riedeltje begon weer van voren af aan. Ik fietste alleen naar school en werd altijd tegengehouden door een groepje jongens. In de pauze werden stoelen tegen me aangedrukt, ik had afdrukken van de stoel en de tafel in mijn benen staan. Allemaal “opgelost” met een simpel sorry, ik zou het niet meer doen. Toen ik dacht dat het allemaal niet meer erger kon, wilde mijn beste vriendin geen vriendinnen meer zijn. Ik was een leuke meid, maar zij had nieuwe vriendinnen en daar paste ik niet meer bij. Mijn 1e jaar op de middelbare school was super leuk dus. De 2e was leuker. Ik had een nieuwe vriendin, ik was zo blij. Zij heeft me nooit gepest. Het meisje waar ik een poosje vrienden mee was onaardig. Zij probeerde mijn nieuwe vriendin af te pakken. Is haar niet gelukt.Het 2e jaar was een leuk jaar.

Ik zit nu in mijn derde jaar, ik heb vriendinnen en ik ben gelukkig. Het pesten is afgelopen. Vrienden maken gaan moeilijk. toch heb ik er weer 2. Pesten is iets wat nooit grappig is geweest en wat nooit grappig word. Alsjeblieft stop er gewoon mee!

Een anoniem meisje.