Het verhaal van Frank

Frank
Frank

Pesten.

Het is de laatste dagen weer veel in het nieuws, helaas na aanleiding van een 20-jarige jongeman die zichzelf van het leven heeft beroofd. Een 20-jarige jongeman die nog een pracht leven voor zich had maar door aantal gewetenloze hufters het leven ondraaglijk werd gemaakt.

Toen ik het las kwam het ineens even weer heel dichtbij, het gevoel om alleen te zijn, het gevoel van vernedering, het gevoel van buitengesloten zijn, het gevoel elke dag bang te zijn, om elke dag pijn te hebben van verdriet maar ook de pijn van alle rake klappen, schoppen en stokslagen en scheldwoorden. Ik zag mezelf even weer vastgebonden aan een regenpijp staan terwijl er een groep voor me elkaar stond op te jutten wie me het hardst zou slaan terwijl ik geen kant op kon. Ineens voelde ik even die touwen weer strak om me heen, de vrijheid die je afgenomen werd op dat moment. En niet te vergeten het moment dat je eigen mentor je uitlacht om rottige opmerkingen die je van klasgenoten naar je hoofd geslingerd krijgt.  Zomaar even flitste er allerlei momenten door me heen bij het lezen van het verschrikkelijke nieuwsbericht.

Ongeveer 10 jaar lang ben ik gepest, vernederd, mishandeld, uitgescholden en kapot gemaakt. Van de basisschool tot het laatste jaar van de middelbare school leefde ik alleen op de wereld vol met angst, pijn en verdriet. Elke dag leefde ik in een hel. Ook ik had paar momenten dat ik het wou opgeven omdat ik het niet meer zag zitten. Dag in en dag uit ging ik met lood in m’n schoenen naar school, afvragend wat me die dag weer aangedaan zal worden.

Na het jaren opgekropt te hebben (ik vertelde immers al die jaren nooit wat uit angst en schaamte) ging het in 2008 mis en kon ik niet meer. Zat alleen nog maar depressief thuis op de bank en kwam amper nog de straat op. Alles moest eruit en ik moest het een plekje geven, en ineens moet je je verhaal doen bij een vreemde ( psychiatrisch verpleegkundige). Na veel gesprekken met ups en downs en liefde van mijn ouders, broertje en zus heb ik het gelukkig een plekje kunnen geven, natuurlijk houd je altijd diep in je nog een wond die af en toe even openscheurt, maar voor mij is het uiteindelijk wel goed afgelopen en heb ik nog wel een heel pracht leven voor me. Al blijft er altijd nog een grote vraag openstaan…..waarom? Maar dat antwoord zal ik nooit krijgen. Naast die grote vraag blijft er ook nog het schuldgevoel en de schaamte voor m’n ouders, broertje en zus over. Want pestkoppen weten niet dat als je zo erg gepest wordt je het op een of andere manier moet afreageren, wat ik in mijn situatie dus thuis deed. Ondanks dat ik besef dat ik er niks aan kon doen, blijft dat schuldgevoel en schaamte openstaan en zal dat altijd blijven want ik heb echt hele goede, lieve en zorgzame ouders, broertje en zus die dat absoluut niet hebben verdiend! Gelukkig ben ik er wel na alles goed uitgekomen en heb ik nog een heel leven voor me waarin ik met hun kan genieten om zo nog vele mooie momenten samen te hebben.

Dit verhaal is niet om aandacht te vragen voor mezelf maar voor pesten in het algemeen en om het initiatief “Speak up! Stop Pesten!” van Richard te steunen. Ik vind het een super initiatief en goed dat er mensen zijn die er aandacht aan besteden. Hopelijk gaan er heel veel mensen voor op de foto!

Hopelijk kan ik met mijn verhaal slachtoffers laten zien dat hoe erg het ook is, je er uit kan komen en dat je het een plekje kan geven om alsnog een goed leven te hebben, en dat je er zeker niet alleen voor staat, er zijn altijd mensen die van je houden en om je geven. Echter hoop ik dat ik met mijn verhaal pesters kan laten inzien hoe makkelijk je iemand zijn/haar leven kapot kan maken en die van gezinnen, waardoor mensen verkeerde beslissingen gaan maken die niet nodig zijn. Het kan gewoon niet vaak genoeg gezegd worden, pesten is geen spelletje, pesten is iemand kapot maken! Het tekent iemand voor het leven.

Frank