Het verhaal van Kirsten

Kirsten
Kirsten

Waarom heeft niemand ooit wat gezien? En als ze het wel hebben gezien waarom heeft nooit iemand er wat aan gedaan. Dat zijn 2 vragen die ik mezelf elke dag nog stel.

Voordat ik naar de basisschool ging was ik een gelukkig kind alles was goed en ik was vrolijk en onbezorgd. Dat veranderde wel toen ik eenmaal naar school ging.
Op mijn eerste schooldag had namelijk iemand besloten dat ik raar was en daar was de rest van mijn klasje het mee eens. Puur en alleen omdat wij het thuis in die tijd niet breed hadden en ik daarom tweedehands kleding droeg.

Het begon allemaal vrij onschuldig, een beetje treiteren en buitensluiten. Daar kon ik best mee leven ik vermaakte me wel. Tot ik in groep 3 kwam toen werden de pesterijen erger, de hele dag werd ik uitgescholden vernederd en gekleineerd. Ook gewoon in de klas waar de docent bij zat die lachte er om en vond dat ik me aanstelde. Als we fruit gingen eten was altijd mijn tas weg of gewoon leeg. In de pauzes dreven ze me met een grote groep in een hoekje waar ze dan op me spuugden en rommel naar me gooiden want “zo leven zwervers” dat is wat ze zeiden. Dat is een zin die ik nooit meer zal vergeten. Rond 3 uur in de middag was ik standaard bang want ik wist dat de eindbel zo zou gaan. En dan moest ik alleen naar huis, wetend dat ik dadelijk klappen zou krijgen want ik werd hoe dan ook wel opgewacht door een groepje kinderen, waren het geen schoolgenootjes dan waren het wel kinderen uit de buurt. Deze angst maakte dat ik op school bleef wachten net zolang tot de conciërge me er uit stuurde. Dit eindigde dan weer in straf van mijn moeder omdat ik veel te laat thuis was.

Thuis was het trouwens niet veel beter want waar ik nu 2 handen op 1 buik ben met mijn zus heeft ze er vroeger voor gezorgd dat het beetje eigenwaarde wat ik had ook wel werd weggevaagd. Volgens haar was ik dik en lelijk en ooit heeft ze me gezegd dat ik het niet verdiende dat iemand ook van mij hield. Omdat deze woorden van mijn zus kwamen geloofde ik ze ook. Waarom zou ze me voorliegen? Dan zou ik inderdaad wel een lelijk dik kind zijn. De hele pestperiode heeft denk ik 10 jaar geduurd. Van de nasleep heb ik helaas nog elke dag last.

In de 2e klas van het VMBO was ik het zat. Niemand zou mij ooit nog weer zo kwetsen dus veranderde ik in een monster. Ik werd agressief en dan bedoel ik niet een beetje. Nee, ik viel je al aan als je alleen maar naar me keek. Vrienden had ik niet want ik kon geen mensen meer vertrouwen. Ik wou niet meer voelen dus verdoofde ik mezelf met drank en drugs. Elke dag was ik onder invloed van iets. Eten wou ik niet want ik was te dik. Naar school wou ik helemaal niet want dat associeerde ik met wat slechts. Je kan begrijpen dat ik deze leefstijl ook niet lang kon volhouden en inderdaad een jaar later stortte ik in, ik moest voorkomen omdat ik nog leerplichtig was. Dit is uiteindelijk mijn redding geweest want ik moest in therapie. Ik heb 4 jaar in therapie gezeten. Voordat ik weer een beetje van mezelf kon houden. Dat ik weer durfde te eten en in de spiegel kon kijken zonder van mezelf te walgen.

Nog steeds heb ik het moeilijk als iemand een grapje maakt ten koste van mij in het bijzijn van een grote groep want dan is daar even weer die onzekerheid. Zullen ze zich álweer tegen me keren?

Ik ben bang dat ik nooit helemaal over mijn verleden heen kom daarom vind ik het ook zo goed dat Richard is gestart met Speak up. Want iedereen heeft recht op een mooie jeugd dat ze kunnen terugkijken en denken ‘oh wat was dat een mooie tijd’, niet zoals ik en helaas vele anderen die maar liever niet meer denken aan hun kindertijd.

Dus SPEAK UP & STOP PESTEN!