Het verhaal van Linda

Linda
Linda
Linda

De vraag waarom ik gepest ben, heb ik nooit antwoord op gekregen. Vaak snap ik het nog steeds niet, was ik dan werkelijk zo anders als de rest?

Mijn basisschooltijd was vreselijk. Ik kan mij lang niet alles meer herinneren, maar wat ik mij wél kan herinneren denk ik liever niet meer aan terug.

’s Middags vaak huilend thuis, niet meer naar school willen, want het is niet leuk. Elke keer weer die drama, om weer naar school te moeten.

Buiten worden gesloten, spullen die van je afgepakt worden, als er iets gebeurde, kreeg ik daar de schuld van. De kneedgum die in je haar gegooid wordt, wat er later thuis uitgeknipt moet worden. Je achternaam waar je jaren lang mee gepest wordt, lelijk genoemd worden.

Het moment dat je oma op sterven ligt, dat daar ‘leuke’ liedjes over gezongen worden, dat je oma ‘lekker dood gaat’. Toetsen die je goed maakt, waarvan dan gezegd wordt dat het niet kan, want je hebt afgekeken. Je moeder die op school komt, omdat ze er zat van is, haar kind elke dag huilend thuis zien te komen, waarop er gezegd wordt dat ik het zelf deed en er niks aan de hand was.

Werd je eindelijk eens een keer uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, werd je daar ook gepest. Zou ik dan speciaal met die reden uitgenodigd zijn? Om gepest te worden?

Wat was ik blij toen deze tijd voorbij was, alleen maakte het mij ook bang. Een nieuwe school betekende nieuwe mensen, zou dit dan ook nieuwe pesterijen betekenen?

Wat had de basisschool periode met mij gedaan? Ik was bang voor alles en iedereen, lelijk, onzeker, maar durfde vooral mijn achternaam niet meer te gebruiken. Het gene waar ik zo mee was gepest.

Het begin van het VMBO ging wel redelijk, ik had een paar vrienden gemaakt. Die later weer van mij werden afgepakt, waardoor er niet meer naar mij werd omgekeken. Voor zo ver vond ik dat wel prima, als ik er nu aan terug denk, is het eigenlijk te gek voor woorden. Maar zolang ze mij maar met rust lieten, was alles oke. Het moment dat er geprobeerd werd mij te pesten, gaf ik een weerwoord. Het maakte mij wel bang, want wat gebeurde er nu ik een weerwoord had gegeven? Na het weerwoord te hebben gegeven, hebben ze het nooit weer geprobeerd. Was dat dan alles wat nodig was, om niet gepest te worden?

Ergens in de 3de klas werd alles wel weer erger. Het was erg in om met kanker te schelden en te doen. Mijn nicht had kanker, het raakte mij enorm. Ik besloot om hiervoor naar de mentor te gaan, om het er over te hebben, dat het mij pijn deed. Waarop het antwoord gegeven werd wat het woordje kanker nou uitmaakte, ik stelde mij aan. Daar zat ik dan, in een klas, continu kanker te horen, terwijl mijn nicht er aan dood ging.

4de klas, het examen jaar. Het 3de jaar had ik volledig verpest. Eigen schuld, ik vond het zelf niet nodig om elke dag naar school te gaan. Ik ging het examenjaar in met allemaal 5’en en 6’en. Het 4de jaar heb ik hard mijn best gedaan, ik wilde zo snel mogelijk van school af. Toch kwam daar dan de examenuitslag.. 1tiende punt te kort. Dat betekende simpel weg het jaar over doen. Dat zag ik enorm tegen op, maar ik had eigenlijk geen andere keuze. Gelukkig dat jaar wel veel leuke mensen leren kennen en toch nog een redelijk leuk schooljaar gehad.

Toch merk ik wel, dat wanneer het elke keer weer draait om iets nieuws, nieuwe school, nieuw werk. De angst door mijn lichaam giert, bang wat de mensen van mij zullen vinden, bang niet leuk genoeg te zijn, bang om weer gepest te worden, buitengesloten te worden. Dat is wat het pesten met mij gedaan heeft. Ik heb enorme moeite gehad met mensen vertrouwen, want in mijn ogen, waren mensen totaal niet te vertrouwen. Gevoelig voor sommige opmerkingen, wat mij enorm onzeker kan maken. Maar met de juiste mensen, kom ik wel waar ik wil komen.

Het pesten heeft mij gemaakt tot wie ik ben, en misschien is dat wel sterker dan ooit.

Pesten is geen spelletje. Hopelijk kan het ooit allemaal stoppen en realiseren de pesters wat ze aanrichten, want ik gun het niemand.

Linda