Het verhaal van Lonneke

Lonneke
Lonneke

Vrijwel iedere dag vraag ik me nog af waarom ik zo getreiterd ben, het heeft me zo verschrikkelijk beschadigd dat ik nu heel erg ziek ben. Ik heb nooit iemand iets gedaan, of ben nooit vervelend geweest. Toch moest iedereen mij hebben…

Mijn vader vond het mooi dat ik het zelfde kapsel kreeg als dat hij had (stekeltjes) ook kreeg ik joggingbroeken en sweaters van hem. Ik zag eruit als een jongen, mensen die mij niet kenden dachten ook dat ik een jongen was. Dat was natuurlijk grappig, op de peuterspeelzaal en in de kleuterklas werd ik daarmee geplaagd. Na de scheiding van mijn ouders heeft mijn moeder onmiddellijk andere kleding gekocht en mijn haar laten groeien. Toen ik zes was ging ik er eindelijk uitzien als een meisje, met staartjes en een jurkje…zoals ieder ander.

Ik was een heel verlegen en lief meisje, maar anderen namen me dat blijkbaar niet in dank af, in plaats van beter ging het alleen maar slechter. Ze stalen mijn spullen, en maakten ze kapot, ze sloopten mijn fiets, en schreven mijn schriften vol met hele nare dingen zoals “Ik wou dat je dood was”. In de pauze was het een hel, jongens uit hogere klassen die broertjes of zusjes in mijn klas hadden treiterden mij ook. Ze sloegen mij in elkaar, duwden mij van klimrekken af waarbij ik toen mijn arm brak, ze zaten mij achterna en duwden mij in de modder, of in de prikstruiken. Ze hebben mij een keer opgesloten in de WC waar ik een uur in heb vastgezeten, ze hebben met vastgezet aan een boom met een springtouw en gooiden stenen naar mij. Ze spuugden naar me, en in de klas schopten ze mij onder de tafel, zaten ze mij uit te lachen vanwege de trui die ik droeg, en na schooltijd gingen ze mij achterna op de fiets, ik was heel erg bang, en ben vele malen van de fiets geduwd. Een keer kwam ik verkeerd terecht en kreeg ik het stuur in mijn oog, het zag er niet uit de dag erna. Ik zat onder de schrammen, wondjes en blauwe plekken. De littekens op mijn benen gaan niet meer weg en zitten er nog steeds, dat is heel lelijk als ik een modeshow moet lopen of een fotoshoot heb, dan schaam ik me.

Het heeft bij elkaar zo’n 16 jaar geduurd, mijn vader was niet goed voor me als ik thuis kwam, hij sloeg mijn moeder en boorde mij alleen maar de grond in. Op school werd ik verschrikkelijk getreiterd. Ik was nooit gelukkig, mijn moeder is blind en had het al heel moeilijk omdat ze met zo’n monster getrouwd was dus heb haar hier nooit iets over verteld, ze had al genoeg aan haar hoofd.
Ik heb alles altijd opgekropt, en heb er nooit over gepraat. Drie jaar geleden ben ik ingestort en kon ik niet meer. Ik zat zo in de knoop, en had zoveel verdriet. Ik voelde me een stuk vuil, niet gelijk aan anderen, ik voelde me vervreemd van anderen, het voelde alsof ik niets kon of ook maar ergens goed in was. Ik werd depressief, en zakte in ene heel diep gat. Ik wilde niet meer eten en kreeg anorexia, ik voelde me zo minderwaardig. Ik ging mezelf snijden, en heb geprobeerd zelfmoord te plegen door mijn auto met 80 km per uur tegen een boom aan te rijden. Iedereen heb ik wijsgemaakt dat het een ongeluk was door een mistbank in de bocht.

Ik ben nog steeds niet beter, en moet nog steeds zware therapie volgen omdat ik alles niet los kan laten. Mijn lichaam is ziek, en voel me net 80. De stoornis die ik heb is een angststoornis, ook wel bekend als ptss. Ik heb ook een sociale stoornis, ik ben bijvoorbeeld heel bang voor mensen die boos op mij zijn, ik durf geen confrontaties aan te gaan of te zeggen wat ik wil, allemaal uit angst dat mensen gemeen gaan doen, me gaan slaan of iets dergelijks. Ik doe alles om te vermijden dat mensen kritiek op mij hebben, of kunnen zeggen dat ik iets niet goed doe…daar wordt ik verdrietig van, en dan wil ik mezelf letsel toebrengen. Ik heb pas moeten stoppen met mijn HBO studie omdat ik het niet aan kon, ik sta 24 uur per dag onder stress en zet zo’n druk op mezelf dat het allemaal perfect moet. Mijn lijf is moe, en kan een half uurtje sporten zeer moeilijk volhouden. Ik ben bang voor andere mensen, ik ben bang dat weer het zelfde gebeurd als vroeger.

Ik ben nu druk bezig mezelf te vinden, en dit verleden een plekje te geven, maar soms vraag ik me af of deze wonden niet “te diep” zijn om nog te genezen. Er is nog geen dag geweest dat ik me echt bevrijd en echt oprecht gelukkig voelde….het voelt alsof ik letsel heb wat niet meer weggaat.
Ik moet medicijnen nemen om te kunnen functioneren, anders lukt het mij niet!

Pesten is iets verschrikkelijks…en ik ben blij dat Richard dit initiatief genomen heeft. Treiteren is iets onmenselijks….DAT KAN NIET!…DAT MAG NIET!

Lonneke Vugs