Het verhaal van Shelly

Shelly

Pesten is geen grapje!!

Shelly
Shelly

Naar aanleiding van de vele verhalen over pesten die ik hier gelezen heb, werd het voor mijn gevoel ook maar eens tijd mijn ervaring met pesten te vertellen.

Al vanaf groep 1 begon het gepest, met uitlachen buitensluiten en noem maar op, omdat ik toch wel anders was als anderen. Naar mate de jaren voorbij gingen werd het gepest ook erger en vanaf groep 4 zelfs ook lichamelijk geweld.

Door alles wat er gebeurde werd ik ook dikker en onzekerder, ik durfde ook bijna niet naar het zwembad, omdat ik dan toch alleen heen zou moeten, en toch weer uitgelachen zou worden of uitgescholden.

Ze wisten dat ik makkelijk was te pesten door thuis en de scheiding van mijn ouders, voor mezelf opkomen kon ik niet, was bang en hield me altijd op de achtergrond.

In groep 7 en 8 werd het wat minder, en dacht toen bij mezelf, zou het dan nu eindelijk afgelopen zijn? Zou ik eindelijk een nieuwe start kunnen maken, op een compleet nieuwe en vreemde school?

Maar toen kwam ik in de 1e klas, wat ik dacht een leuke nieuwe start zou worden, en in een paar weken werd die hele droom kapot gemaakt, het gepest begon opnieuw, werd opnieuw uitgelachen en uitgescholden. Vele gesprekken gehad maar niets hielp.

2e klas werd het gepest nog erger, nieuwe mensen erbij die mij probeerden weg te werken. Vele mensen die me uitscholden en alles. Het raakte me diep. Ze wisten dat ik niet goed in mijn vel zat.

3e klas was voor mij het ergste jaar, ze probeerde(n) me van school te pesten, ben paar x voor de grap een blauw geslagen, omdat ze dat grappig vond(en) ik hoop te zo dat ik geaccepteerd zou worden.

En door alle woorden die ik naar me toe kreeg, zoals: “je bent dik” “je bent lelijk” “hahahaha je ziet er niet uit” “armoedzaaier” en nog voor veel meer dingen, verloor ik ook mede daardoor mijn eetlust, en heb ik toen ruim 9 maanden haast niks gegeten, ik wou niet meer dik genoemd worden, ik wou geaccepteerd worden.

In klas 4 hield het eindelijk een beetje op, en voelde als een grote opluchting voor mij. Ik wist niet wat me overkwam, ik werd zowaar een beetje geaccepteerd zoals ik was.

Maar door al die ellende heb ik geen zelfvertrouwen en positief zelfbeeld meer, en is het moeilijk te geloven als mensen iets positiefs over je zeiden. Nog steeds heb ik er moeite mee om voor mezelf op te komen en niet over me heen te laten lopen. Maar stukje bij beetje lukt het me, met dank aan steun van vrienden en familie.

En toch hoop ik op een dag dit alles achter me te kunnen laten, en dat ik dit niet meer met me mee hoef te dragen en dan een compleet nieuwe start te kunnen beginnen.  Gewoon het verleden achter me laten en kijken wat de toekomst mij zal brengen.

Want ondanks dat ik nog maar 16 jaar oud ben, heb ik voor mijn gevoel genoeg mee moeten maken wat voor veel mensen haast niet te beseffen is omdat mensen vaak niet inzien hoe het leven eruit ziet van een kind dat gepest is/word. En dat moeten ze eens gaan beseffen.

Het leven van een gepest kind zal nooit meer hetzelfde zijn.

Shelly Jonkman