Het pestverhaal van Femke

Het begon toen ik in groep 6 kwam, ik werd buitengesloten door een groepje meiden en werd uitgescholden. in groep 7 ging t ietsje beter, die meiden waren van school af dus ik dacht een nieuw begin, niet dus. ik werd door jongens zwanger, dik, lelijk, chinees genoemd, alles. In groep 8 ging het door en door.

Toen ik naar de 1e ging ging het nog goed totdat ik een jongen uit de 2e leuk vond, z’n vrienden begonnen me weer te pesten, maar dan 2x zo erg. Hij begon mee te pesten en ik durfde niet meer naar school, zo ging het ook door in de 2e. Aan het einde van het 1e jaar ging ik op msn, in die jaren kwam ik erachter dat ik ook op meisjes viel. op een gegeven moment ging ik met meisjes en met jongens praten, 1 zo’n jongen dwong me en bedreigde me om naaktfoto’s te sturen. Ik was 12 en ik raakte in paniek en wist niet wat ik moest doen dus ik stuurde die foto’s. Aan het einde van de 2e stond ik op internet…

Toen ik in de 2e zat, had ik thuis ook problemen, het vriendje van me zus kwam bij ons wonen en er werd geen aandacht meer aan me besteed. Ik voelde me niks meer thuis, ik ging op twitter een anoniem account aanmaken want ik wilde aandacht, alleen uiteindelijk kreeg ik de verkeerde aandacht. Ik vond een jongen leuk en ik deed alsof hij me broer was, en dat ie was overleden. ik dacht niemand komt erachter, maar toch hij deed aangifte tegen me.. ik heb toen 4 maanden elke week bij politie of bureau halt gezeten voor gesprekken. In het 3e jaar kreeg ik een vriendje, ik vond hem echt leuk enzo. Maar na 2/3 maanden vroeg hij om seks, ik was nog maar 15, ik vind mezelf nog te jong, dus ik wilde het niet. Hij bleef maar vragen maar ik wilde het gewoon niet. Toen ik is een keertje alleen thuis was kwam hij langs, we gingen naar m’n kamer en hij begon op me te zitten, op m’n buik. En aangezien hij best stevig is kreeg ik het benauwd, ik begon te happen naar adem en hij lachte me uit. Uiteindelijk was ik 1 minuut out geweest. Daarna lagen we lepeltje lepeltje en deed ie z’n arm om me nek alsof die me wou wurgen zeg maar. Weer kreeg ik het benauwd, ik werd bang en wist niet wat ik moest doen, uiteindelijk heb ik hem wel weggestuurd en ging het uit. Een maand later kreeg hij flow met toen een van me beste vrienden, dat brak me gewoon. Ik werd depressief en ik sneed in me armen.

We gingen naar m’n kamer en hij begon op me te zitten, op m’n buik. En aangezien hij best stevig is kreeg ik het benauwd, ik begon te happen naar adem en hij lachte me uit.

Ik ging naar de 3e jaar, ik kwam in een klas die ik niet leuk vond, ik had altijd ruzie met mijn vriendengroepje en ik werd bedreigd door 2 meiden, ik ben eens een keer zonder reden op m’n rug geslagen en aan me haren getrokken, en ik werd bestolen. Ik heb het tegen me ouders verteld en we hadden een gesprek met m’n mentor, m’n mentor en de school deed er niks aan omdat ze niks aan die meid kunnen doen die mij zo erg pestte. Ik vertelde tegen vrienden dat ik mezelf sneed, niemand geloofde me, ze zeiden dat ik het voor de aandacht deed maar dat was natuurlijk niet zo.

18 november 2014 was voor mij de klap, thuis had ik elke dag ruzie. Ik was op school en ik durfde niet meer naar huis, dat was de dag dat ik voor het eerst ben weggelopen. ik kwam laat in de avond gewoon weer thuis, ik ging naar psycholoog en ik zit er inmiddels nog steeds.

Toen ik naar de 4e ging, werd het nog erger, ik werd hoer genoemd, werd uitgescholden via social media, en werd alleen maar banger en depressiever. Ik sneed mezelf steeds meer, en omdat ik vaak dik werd genoemd enzo begon ik aan afvallen, mijn moeder is zelf bezig met afvallen en ze pusht me.

Ik ben zo vaak uitgescholden met dat ik me polsen moet opensnijden of dat ik van een flat moet afspringen.. ik denk daar zelf iedere dag aan, inmiddels heb ik Anorexia. Als je me zou zien denk je dat ik het niet heb, maar geestelijk en fysiek is mijn lichaam kapot aan het gaan. Ik moet eigenlijk weer aankomen maar dat doe ik niet, ik wil alleen maar afvallen. Nu ga ik naar het mbo en ik wil nu een echte start maken, alleen die jongen die m’n naaktfoto’s op internet heeft gezet, zit ook op die school en daar ben ik het meest bang voor op dit moment. Ik hoop dat het lukt, het snijden enzo is moeilijk te overwinnen want ik doe het soms nog steeds.

Als je gepest word vertel het a.u.b. tegen iemand die je vertrouwd, je moet het tegen iemand kwijt. Schaam je niet, het is niet jou schuld!

Liefs, Femke

 

Het verhaal van een anoniem meisje

Ik ben 14 jaar en erg gepest, littekens van het pesten zijn nog dagelijks te zien (verlegen, ik kan slecht vrienden maken en ben nog altijd bang weer gepest te worden) Het pesten begon bij mij is groep 6, ik was verlegen en had niet veel vriendinnen. Een meisje dat ik als vriendin beschouwde bleek mij uiteindelijk zo erg te haten dat ik volgens haar gepest moest worden. Het begon met kleine dingen zoals buitengesloten worden, niet worden uitgenodigd op hun verjaardag feestjes en als laatste gekozen worden bij gym. Ik had er nooit echt een probleem mee, mijn beste vriendin was er immers altijd voor me. Maar het werd erger, opmerkingen zoals “dik” en “lelijk” werden er bijna dagelijks naar mijn hoofd geslingerd. Ik heb daar veel problemen mee gehad, zoals denken ‘ik moet gezonder eten’ en vervolgens komt er niks van terecht en dan ben ik een lafaard.

Aan het eind van groep 6 was het pesten minder, mijn juf deed er namelijk alles aan om te voorkomen dat iemand gepest werd. Het groepje dat mij pestte had hun excuses aan me aangeboden en 1 meisje wilde zelfs vriendinnen worden. Ik was blij, het pesten zou ophouden. Nooit meer dik en lelijk. In groep 7 bleek dit niet waar te zijn. Mijn “vriendin” bleek me te haten. Het pesten ging gewoon door. Als ik met mijn vriendin speelde was zij altijd alles waar een meisje van kon dromen (model, rijk, getrouwd met een knap iemand.) en ik was haar slaafje. Altijd haar slaafje, geen idee waarom ik het goed vond. Uiteindelijk mocht zij van mijn moeder niet meer bij ons thuis komen. Het pesten ging op school gewoon door, ik had 2 vriendinnen, mijn 2 beste vriendinnen. Mijn ene vriendin werd “afgepakt”, er werden leugens over mij verspreid. Ik zou alle geheimen door vertellen van iemand. Ik vertelde in werkelijkheid dingen door die te maken hadden met pesten, ik vond dat mijn andere vriendin moest weten dat zij ook gepest zou worden. Ze kwamen erachter dat ik dat had gedaan, uiteindelijk werden we allebei gepest. Toen wij na een pauze huilend de klas in kwamen werd er pas ingegrepen door mijn juf. Nu kon het niet langer, het pesten moest stoppen. Dat was het ook, voor een week. Ik kreeg een nieuwe fiets, mijn fiets was nep volgens mijn pester. Ik was raar omdat ik op een neppe fiets reed. Die opmerking snapte ik zelf ook nooit, hoe kon mijn fiets nou nep zijn? Ik heb een week geprobeerd mijn pesters te negeren. Uiteindelijk zei ze sorry en was het weer goed. Ik hoorde bij het groepje meiden uit de klas en had mijn beste vriendin terug. Tot dat alle meiden wegliepen als ik eraan kwam. Ik ging achter ze aan, maar steeds als ik eraan kwam gingen zij weer weg. Ik snapte het niet. Uiteindelijk probeerde ik niet meer om achter ze aan te gaan, ze liepen toch steeds weg. Ik stond alleen en 1 meisje kwam naar me toe en vroeg waarom ik alleen stond. Ik antwoordde dat zij toch steeds wegliepen. Volgens haar was het helemaal niet zo en sloot ik mezelf buiten, het was dus gewoon mijn schuld dat ik alleen stond volgens haar. Ik snapte het niet meer. Dit ging door tot aan de vakantie. Ik was 6 weken verlost van alles wat zij me aandeden.

Groep 8 was een leuk jaar, ik had een aardige juf die heel erg anti pesten was. Eindelijk zou ik niet meer gepest worden. Soms gebeurde dit nog. Mijn 2 vriendinnen werden bij me weggetrokken door iemand, omdat ik volgens haar een besmettelijke ziekte had, of zelfs kanker. Dit is uiteindelijk opgehouden, mijn vriendinnen lieten me niet in de steek, gelukkig. Groep 8 was zo’n leuk jaar omdat ik voor mezelf op ging komen. Toen een jongen me pestte heb ik hem heel pijn gedaan. Ik zag geen andere keus. Hij zei sorry en ik ook. Het pesten was over. Tot de middelbare school. Ik kwam niet bij mijn beste vriendin in de klas, het contact was weg. Ik maakte geen nieuwe vriendinnen in mijn eigen klas en zat altijd alleen. Uiteindelijk was ik gewoon het meisje dat nooit stout was, nog nooit heeft moeten nablijven. Was dat dan iets om je voor te schamen? 1 meisje was wel aardig tegen mij, we hadden samen veel lol. Mijn eerste vriendin op de middelbare school bleek uiteindelijk geen vriendin. Ze vertelde dingen over mij die niet waar waren. Weg vriendschap. Weer alleen. Het hele riedeltje begon weer van voren af aan. Ik fietste alleen naar school en werd altijd tegengehouden door een groepje jongens. In de pauze werden stoelen tegen me aangedrukt, ik had afdrukken van de stoel en de tafel in mijn benen staan. Allemaal “opgelost” met een simpel sorry, ik zou het niet meer doen. Toen ik dacht dat het allemaal niet meer erger kon, wilde mijn beste vriendin geen vriendinnen meer zijn. Ik was een leuke meid, maar zij had nieuwe vriendinnen en daar paste ik niet meer bij. Mijn 1e jaar op de middelbare school was super leuk dus. De 2e was leuker. Ik had een nieuwe vriendin, ik was zo blij. Zij heeft me nooit gepest. Het meisje waar ik een poosje vrienden mee was onaardig. Zij probeerde mijn nieuwe vriendin af te pakken. Is haar niet gelukt.Het 2e jaar was een leuk jaar.

Ik zit nu in mijn derde jaar, ik heb vriendinnen en ik ben gelukkig. Het pesten is afgelopen. Vrienden maken gaan moeilijk. toch heb ik er weer 2. Pesten is iets wat nooit grappig is geweest en wat nooit grappig word. Alsjeblieft stop er gewoon mee!

Een anoniem meisje.

Het verhaal van Lieke

Lieke
Lieke

Ik heb uiteindelijk op vakantie met m’n ouders en vriend geprobeerd me van het leven te beroven, ik heb het meerdere keren geprobeerd. En heb mezelf 1x ook zo diep gesneden dat ik op de EHBO lag omdat het niet wilde stoppen met bloeien.

Ik kwam de site tegen toen ik naar organisaties zocht tegen pesten, ik wilde graag een steentje bijdragen en iets tegen pesten doen. Vandaar dat ik mijn verhaal hier wil doen. Het begon bij mij allemaal in groep 1 al. Ik gedaagde me anders dan andere kinderen, ook in groep 3 die ik over heb moeten doen kwamen wij erachter dat ik pdd-nos heb. Ik deed anders en kon niet tegen al de prikkels, dus ging ik verdediging gedrag vertonen. Ik ging slaan. Omdat ik dit alles deed gingen kinderen me buitensluiten en heel de school ging zich tegen mij keren, ik heb groep 1 en 2 bijna heel de jaren alleen aan een tafeltje gezeten kijkend hoe andere kinderen lol maakte. In de pauzes werd mijn lunch op de grond gegooid, werd ik buitengesloten en soms zelfs geterroriseerd. Vele leraren deden niks tenzij ik een keer sloeg dan moest ik meteen naar de directeur. Vaak kwam ik toen al huilend thuis schreeuwend dat ik niet meer naar school wilden. Ouders van de kinderen op school hadden een anti Lieke clubje opgericht zodat ik van school af gestuurd werd. Maar wij waren ze al voor want ik zou na groep 4 naar speciaal onderwijs in Eindhoven gaan. In groep 4 werd het alleen maar erger. Dit kan ik me ook goed herinneren ik zou 5 weken of langer een inval juf krijgen en dat hield elke vrijdag aan. Ik kon dit niet filteren en snapte er niks van. Ik sloot me vaak op de wc. De vriendinnen die ik toen nog had lieten me in de steek en zijde “ik wil niet meer met je afspreken want door jou heb ik geen vrienden.”

Ik zat die tijd ook al aan de ritalin, een medicijn om me een beetje rustig te houden. Buiten noemde ze me pillen slikker, adhd’er en werd ik op speeltoestellen gejaagd en slepen ze takjes scherp om me zo te prikken. Me aan m’n haren meesleurden. Nadat ik eindelijk van die school af was wilde we een nieuwe start maken op een nieuwe school. In totaal heb ik veel nieuwe scholen gehad, ook omdat het onderwijs een paar locaties had. Ik heb op 3 verschillende basisscholen gezeten, 2 middelbare en nu 2 verschillende opleidingen waar ik ook nog een half jaar in een klas heb gezeten omdat ik mijn opleiding niet leuk vond. Ik heb ook veel hulp gehad en denk ik wel  15 of meer verschillende mensen gehad die me hielpen waaronder psychiaters, psychologen, hulpverleners ect. Maar nadat ik het “normaal” onderwijs verliet en naar speciaal onderwijs ging (waar ik van groep 5 tot het 5e van de middelbare school gewend was heel het jaar maar een leraar of lerares te hebben) dacht ik dat alles anders zou worden. Mensen me zouden begrijpen. Dit is ook lang gebeurd, ook een van mijn eerste weken had ik ruzie met 2 jongens. Uiteindelijk uitgelopen op vechten, de juf pakte ons apart en nam mij mee. Ik dacht natuurlijk hup op naar de directeur, maar de nam me mee naar een aparte kamer waar ze me op schoot nam en me troostte want ik huilde hysterisch. Dat moment heeft voor mij veel veranderd. Jongens vonden me geweldig omdat we maar 6 meiden op school hadden. Iedereen wilde met me spelen, school zelf verliep redelijk rustig. Natuurlijk zat ik ver weg van mijn woonplaats op school dus werd ik elke dag naar school gebracht en opgehaald door een taxi. Daar liep het wel heel vaak mis, de taxi chauffeuse kon niet omgaan met ons, vooral niet met mij. Ik was vaak heel erg druk dus kwam ze vaak aan de deur en klagen bij mijn moeder. Toen ik klein was kreeg ik daar nog vaak straf voor, tot dat mijn moeder inzag dat dit niet werkte met kinderen met autisme en zij altijd klaagde. Ik zat in een taxi met veel drukke kinderen maar ze kwam alleen jaren bij mij aan de deur. De kinderen in de taxi pestte mij nog wel eens.

Rond groep 6 gebeurde het vaak door m’n verleden denk ik dat ik dichtklapte. Dit gebeurde steeds vaker, als ik straf kreeg ging ik huilen en zij ik niks meer. Zo heeft mijn moeder me ook soms op school moeten ophalen. Rond die tijd was ik ook voor het eerst echt voor mezelf zonder slaan opgekomen, tegen mijn taxi chauffeuse. Ik was harstikke druk maar een andere jonge nog drukker. Zij had het nummer van mijn moeder al ingetoetst dreigend haar te bellen. Ik werd toen zo boos dat ik zij “ja en hij dan hij is nog drukker dan mij en elke keer weer ga je mijn moeder bellen, alleen maar mijn moeder hou er eens een keer mee op!” ik denk dat ze erg schrok van mij reactie want paar min later zij ze “kijk ik toets nu ook zijn nummer in”. Ik heb in basisschool nog wel eens wat ruzie gehad. Gevochten, paar x erge situaties, maar zoals ik al zij het verliep redelijk rustig in die tijd. Middelbare school werd echte een zware hel! Ook omdat ik dit mij natuurlijk veel beter kan herinneren dan de basisschool. Deze leraren waren extreem streng op die school omdat middelbare scholen voor autisten zmok (Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen) scholen waren. Ik kwam bij een leraar die eigenlijk bar weinig verstand van autisten had. De eerste dag kreeg ik een game boy naar m’n hoofd gegooid omdat ik schreeuwde en een leerling dit niet beviel. We hadden een meisje in de klas zitten die meer neigde naar klassiek autisme en als je sssst zij dan ging ze schreeuwen en je slaan. Ik zat in een klas met best zware autisten op dat moment ik ook nog best. Op een moment werd ik tussen schotten gezet en was ik weer afgesloten van de klas. Veel deed ik op school niet want ik zat veel achter de computer en daar werd weinig aan gedaan. Ook werd ik geïntroduceerd met “het achtervang” dat was een straf lokaal waar je moest zitten tussen schotten je mond moest houden een camera zat om je in de gaten te houden en strafwerk moest schrijven. Ik heb daar denk ik 2/3de van mijn schooljaar gezeten. Een keer had ik de leraar aan de kant geduwd zachtjes omdat ik niet bij mijn plaats kon, ik werd toen meer gesleurd aan mijn jas naar de directeur en hij beweerde witheet dat ik hem geslagen had. Ik huilde meteen hysterisch want ik had dit niet gedaan! Ik kon na het eerste er niet meer tegen als ik voor iets moest opdraaien wat ik niet gedaan had. Ik kroop in mijn trui huilend en heb uren niks meer gezegd. Ik was bang en kon mijn mond gewoon niet meer open doen. Halverwege het jaar na een incident was ik helemaal klaar met die leraar. Want dit keer had hij mij geslagen. Met zijn volle vuist op mijn hoofd.

Verder heb ik dat jaar maar 1 vak afgerond. En ging ik naar een andere locatie waar een lerares wel in mij geloofde ik heb dat jaar het eerste afgerond, vmbo-b 2de jaar afgerond daar was ik halverwege het jaar al mee klaar toen heb ik vmbo-t afgemaakt en een stukje van het 3e jaar vmbo-t gedaan. 3e jaar ging op en af. Ik werd dat jaar vooral dik en lelijk genoemd. Waardoor ik in het 4e zwaar wilde afvallen. En ik het 4e begon het. Ik had een vriendje, een verkeerd vriendje op die school. Die vreemd was gegaan en ik werd daar boos over dus heb aan mensen dingen over hem verteld. Dat had ik niet moeten doen want toen hij daar achter kwam ging het helemaal mis. Ik had het contact verbroken maar kreeg een link van een website op Hyves. Iemand had een site aangemaakt en me helemaal gefotoshoped. Me helemaal belachelijk gemaakt. Uiteindelijk politie gebeld en kwam ik erachter dat hij dat gedaan had. En toen werd alles nog erger een gesprek op school dat helemaal uit de hand liep. Zijn ouders geloofde dat hij nooit iets doet. Hij manipuleerde zo alles dat ik alles had gedaan, mijn ouders twijfelde, iedereen twijfelde, en ik was helemaal alleen. Hij had iedereen opgestookt, ik had niemand meer en werd vanaf dat moment harstikke depressief. Hij ging uiteindelijk in het 5e weg maar alsnog was ik helemaal alleen, ik ging roken omdat daar mensen stonden die me niet pesten. Ik wilde niet meer leven ik was er helemaal klaar mee, ik kon het gepest niet meer aan. Ik sneed mijzelf jarenlang, ik hongerde mezelf uit. Omdat ik vond en geloofde door alles dat ik de ergste bitch en slechtste persoon op de wereld was en dit alles verdiende. Ik heb mijn diploma er afgerond. Helemaal in mijn eentje elke dag een neppe lach en daarna moest ik een opleiding doen die ik niet leuk vond omdat ik geen keus had ik was afgewezen op andere scholen, was geen 18 dus ik ging naar apothekersassistenten. Ik ben in die jaren veel misbruikt door jongens, die wisten dat ik mijn grenzen niet kon aangeven dus dachten ze makkelijk die zegt toch wel ja. Ik heb uiteindelijk op vakantie met m’n ouders en vriend geprobeerd me van het leven te beroven, ik heb het meerdere keren geprobeerd. En heb mezelf 1x ook zo diep gesneden dat ik op de EHBO lag omdat het niet wilde stoppen met bloeien. Uiteindelijk heeft dit 5-4 jaar geduurd. Ik kreeg hulp van alle kanten maar niks werkte ik huilde me elke dag in slaap. En voelde me harstikke alleen.

Daartussen werd ik op het sint lucas aangenomen en mijn droom kwam uit. Ik wilde schilder worden of restaurateur maar dat liep het eerste jaar helemaal mis. Ik moest wennen aan alle leerlingen en dat ging moeilijk ik werd buitengesloten en werd steeds depressiever in de jaren ging het thuis ook zwaar slecht wat steeds erger en erger werd totdat ik zij “ik wil het huis uit”! Hulp gezocht en ik zou een huisje gaan zoeken. Totdat alles instortte, want mijn oom was uit het leven gestapt. Op dat moment stortte heel mijn wereld in elkaar. Het verdriet dat ik in die tijd meegemaakt heb, opeens iemand weg zonder doei zonder reden ik kon er niet mee omgaan. Ik ben lang niet naar school geweest waardoor school helemaal mis liep. Maar goede dingen gebeurde wel. Ik dacht niet meer aan zelfmoord, ik kon mijn familie en vrienden niet achterlaten. Toen ik het rapport van die periode zag was bijna alles onvoldoende. Ik schrok en begon te huilen dit kon niet nee. Een gesprek op school, ik moest mijn uiterste best gaan doen ik kon geen een onvoldoende meer halen, anders was alles verloren. Vanaf dat moment heb ik tegen mezelf gezegd KOM OP! En heb dat jaar gehaald. Ik was een twijfel geval maar was door.  In mei 2013 ben ik gestopt met snijden en in november 2012 heb ik mijn depressieve staat achtergelaten. Ik heb vriendinnen gemaakt echte vriendinnen op school sinds het eerst in mijn leven. Ik heb niet elke dag meer ruzie met m’n ouders. En zoals ik op school soms zeg ik heb ff een gezonde kut dag, omdat ik eerst ongezond depressief was. Ik had 4-5 jaar lang bijna niks gegeten en begin steeds beter te eten. Ik heb een appartement gevonden dicht bij mijn ouders en ga er dit weekend in. Laatste tijd zijn er weer dingen voorgevallen. Maar ik weet nu dat ik altijd op mijn familie en vrienden kan rekenen. Het was misschien een lang verhaal en er is nog veel meer in mijn leven gebeurd dan ik hier beschreven heb. Ik heb de laatste paar weken ook erg veel last van mijn verleden maar ik blijf herinneren. Wat mij altijd door die tijd heen geslagen heeft “alles komt goed ook voor mij, en ook voor jou.

Never ever forget hope. And remember there are always people who love you.

Lieke

Het verhaal van een 14-jarig anoniem meisje

Ik ben op de basisschool vanaf groep 7 gepest, omdat ik een verlegen meisje was/ben en al heel veel mee had gemaakt, en zit nu in de 3e. Mijn hondje is mijn alles, en daar gaat het heel slecht mee. Hij is er altijd voor me als ik me rot voel of even een knuffel nodig heb.

Toen ik naar de middelbare ging dacht ik dat alles op zou houden, maar het werd steeds erger. Ik durfde door het pesten in de 1e niet meer naar school. Voor mijn moeder en zus was dit niet meer om aan te zien. Omdat ik door de stress ziek werd en veel thuis was, was ik ‘ het meisje dat er nooit was’. School wist van alles af, maar deed niks. Ik kreeg van mijn mentor te horen dat hij ‘geen therapeut was’. Toen moest ik bij de ggd komen voor ‘ziekte verzuim’. Gelukkig geen problemen mee gehad want school zat fout.

In de 2e dacht ik dat alles beter werd, omdat iedereen ouder word. Zat dus in een nieuwe klas. Daar begon het van vooraf aan. Niet gekozen worden bij gym, van anderen moeten horen dat ze je niet mogen, en het voor een vriendin op willen nemen ook door pesten en zelf de dupe worden. Stond ik dan met mn goede bedoelingen. Cyberpesten, scheldwoorden op je kluisje gekrast, ten einde raad zijn, gesprekken op school en een vertrouwensleraar. Zouden vanalles voor me gaan betekenen. Blablabla. Niks van gemerkt/geholpen. Ook al 2 keer op het punt gestaan om naar een andere school te gaan. Maar gunde ze niet dat ze mij zouden wegpesten.  Wat was ik blij dat dat jaar voorbij was.

3e jaar. Nieuwe klas en veel mensen die ik ken. Was superblij toen ik erachter kwam bij wie ik in de klas zat. Veel normale, aardige mensen. Gelukkig niet teveel jongens in de klas. Tot een paar weken geleden. Pestkoppen die bij me in de 1e zaten begonnen met schelden, uitlachen en voor gek zetten. Mijn mentor was die week ziek, dus kon nergens heen. 1 week thuis gebleven en toen stappen ondernomen. Die zijn nu opgehouden. Heb voor me zelf een standpunt bereikt dat ik bij het eerst volgende een stap verder ga en de krant/klachtencomissie raadplegen. Ik ben een sterke meid, maar te verlegen om voor mezelf op te komen. Merk ook dat ik, buiten school om, een hele klap heb gehad en heel onzeker ben en naar binnen gekeerd. Hoop dat dit later weggaat.

Vond het fijn me verhaal te kunnen doen. 1 tip; laat nooit een pestkop zijn gang gaan, onderneem altijd stappen. Ga naar je ouders, een mentor, leraar, directeur of iemand die je kan helpen, maar hou het niet voor je. Zo weten mensen ervan en sta je sterk voor het geval de pesters gaan ontkennen.

Het verhaal van Monica

Monica
Monica

Wanneer houd het nou een keer op na al die jaren. Ik huilde mezelf elke nacht in slaap en sloeg elke dag met mijn hoofd tegen de muur. Ik was zo boos en verdrietig.

De pesterijen begonnen in groep vier. Ik bleef zitten en kwam in een andere klas. Ik was een rustig, onzeker, eerlijk en gelukkig meisje. Ik genoot van het leven. Totdat ik werd opgemerkt door een paar meiden uit mijn nieuwe klas. In eerste instantie dacht ik, oh wat leuk nieuwe vriendinnen. Maar al snel werd mij duidelijk dat dat niet hun bedoeling was. Het begon met woorden: Ik had clowns kleren aan, mijn hoofd was een luchtballon, Ik had anorexia en schapen haar. Ook zat ik op ballet en dat vonden ze helemaal niks. Terwijl ballet alles betekende voor mij. Dit kon ik goed en hier vond ik mijn rust. Met trots vertelde ik over deze passie, maar al snel verdween deze trots. Ze vonden me een suf ballet meisje. Ik werd onzeker en begon te twijfelen. Uiteindelijk stopte ik met ballet. Waar ik tot en met de dag van vandaag nog steeds spijt van heb. Nu dacht ik dat het wel minder zou worden, maar helaas. Ik zat op circus les, dit hield ik geheim, want anders gingen ze me hier mee pesten. Ik kneusde daar mijn enkel en moest met krukken lopen. Op school vertelde ik dat ik van de trap was gevallen. Tijdens de pauze trapte ze tegen mijn enkel aan en zeiden dat ik in de weg stond. Ik ging kapot van de pijn en door mijn tranen heen zei ik sorry. De dag er na hadden we gym. Ik liet mijn krukken in de kleedkamer en hinkelde naar de gymzaal. De gymlessen waren altijd vreselijk. Altijd werd ik als laatste gekozen en als ik pech had hadden ze mijn kleren nat gemaakt. Eindelijk was de gymles voorbij. Ik wachtte totdat iedereen gekleed was en ging de kleedkamer in. Ik wilde mijn krukken pakken, maar deze waren weg. Ik zocht overal maar kon ze nergens vinden. Ik besloot maar hinkelend naar huis te gaan. Eenmaal buiten zag ik mijn krukken in de bosjes liggen.

We gingen weer met dezelfde klas naar groep vijf. En daar begon de echte hel. Weer werd ik elke dag uitgescholden, buitengesloten en getreiterd. Op een gegeven moment moest ik langer op school blijven om op te ruimen. Toen ik klaar was liep ik rustig naar buiten. Nietsvermoedend pakte ik mijn fiets en liep het schoolplein af. En opeens komt er een groep van 6 meiden aan fietsen. Oh nee daar zijn ze weer. Het zweet brak me uit en mijn hart ging tekeer. Ze stonden voor me en scholden me uit. Ze spuugden op me en trapten tegen mijn fiets. Ik probeerde weg te gaan maar het lukte niet. Ze trapten steeds harder en ik viel van mijn fiets. Ze stonden op mijn fiets te springen. Mijn eerste nieuwe fiets die ik vorige week gekregen had. Ze stopten en fietsten weg. Snel pakte ik mijn fiets en reed naar huis. De tranen rolden over mijn wangen, maar ik wilde niet huilen want niemand mocht weten dat ik werd gepest. Al snel kwamen ze weer achter me fietsen ze scholden me weer uit en zeiden dat ik maar lekker moest huilen en dood gaan in mijn tranen. Eenmaal thuis had mijn moeder in de gaten dat er iets was. Ik vertelde kort dat ik achtervolgt was. Mijn moeder schrok en belde meteen naar school. De juf beloofde de volgende dag met ze te gaan praten. En mijn moeder zou me voortaan ophalen van school. Uiteindelijk had de juf geen actie ondernomen. Er werd een jongen uit de klas verliefd op mij. Hier konden ze niet tegen, want dit was de leukste jongen van de klas. Ze vertelde leugens over mij en scholden me uit voor hoer.

Eindelijk was het weer vakantie, maar nu geen rust. Want de pesterijen gingen door op msn en internet. Ze scholden me uit en ik kreeg dreig filmpjes gestuurd die ze hadden gemaakt. Ik werd doods bang en kon niet meer slapen.

Met buikpijn ging ik naar groep 6. Ze vertelde me dat als ik dit jaar niet ging pesten ze alles van me af gingen pakken. Ik was bang, maar deed wat ze zeiden. Het begon met schelden, maar al snel moest ik mijn beste vriendin haar fiets kapot maken. Ik kon het niet, ze trokken aan mijn haar. Ik had geen keus en deed wat ik moest doen. De volgende dag riep de juf mij bij haar. Ze vroeg waar ik mee bezig was. Ik barste in tranen uit en vertelde haar over alle pesterijen. Ze schrok heel erg, maar ze had al een vermoeden. Ik moest het goed maken met mijn vriendin. En ze vergaf het me. Ze zag dat ik geen keus had en steunde me. Toen ik thuis kwam vroeg mijn moeder waarom de juf had gebeld. Ik aarzelde en vertelde haar dat ik mensen had gepest. Ze werd heel kwaad. Even werd alles zwart voor mijn ogen en ik wist het niet meer. Ik was zo’n slecht mens hoe kon ik zoiets doen. Ik dook mijn bed in en huilde mezelf in slaap. Opeens werd ik door mijn ouders wakker gemaakt. De juf had gebeld. Ze vond het vreselijk voor me en begreep het. Ze zou er alles aan doen om het pesten te stoppen. Ze bedacht “de complimentendoos”. Hier kon je complimenten ingooien voor elkaar. Ik kreeg eindelijk complimenten, maar kon het niet geloven. Maar al snel werd ik ook op deze manier uitgescholden. Ik ging kapot van vernedering iedere dag.

Het jaar daarna in groep 7 ging ongeveer het zelfde. Ik werd in de struiken geduwd en ze sloten me buiten. Ook het schelden ging op allerlei manieren door. Met gym sloten ze me elke keer op in het toilet. Het was vreselijk. Wanneer houd het nou een keer op na al die jaren. Ik huilde mezelf elke nacht in slaap en sloeg elke dag met mijn hoofd tegen de muur. Ik was zo boos en verdrietig. Maar als ik over de drempel van mijn kamer stapte zette ik mijn masker weer op. Het vrolijke maar kwetsbare masker. Vaak had ik het met mijn ouders er over om een nieuwe school te zoeken. Maar ik durfde niet. Dan moest ik me voor gaan stellen. En gingen ze me vast uitlachen. Na al vier jaar gepest te worden zou dit laatste jaar vast nog wel lukken.

Het was zover we gingen naar groep 8. Weer die ellendige buikpijn elke dag. De pesterijen gingen weer zoals altijd door. Maar weer een stapje heftiger. Ik weet nog goed. Ik zat aan mijn tafeltje Rekensommen te maken. En opeens trok iemand mijn stoel onder me vandaan. Ik viel en de tranen sprongen in mijn ogen van de pijn en vernedering. Ik hoorde iedereen lachen. Ik ging kapot. En alsof het niet erger kon zei de meester dat ik moest doorwerken en niet zo moest huilen. Ik probeerde zo vaak mogelijk ziek thuis te blijven, want ik kon gewoon mijn bed niet meer uitkomen. Elke keer weer die kwetsende woorden. Ik begon ze te geloven. Ik ben ook waardeloos, ik kan niks en ik ben lelijk. Het ging weer het hele jaar zo door. Eindelijk was het vakantie en ik hoefde niet meer naar deze rot school. Ik heb alle foto’s en spullen verscheurd en weggegooid. Ik wilde verder en alles vergeten.

Maar zo makkelijk ging dat niet. Ik had het heel erg naar mijn zin op de middelbare school, maar al snel nam mijn faalangst de overhand. Ik leerde keihard maar toch elke keer onvoldoendes. Ik werd boos. Waarom ben ik nou zo gepest en hebben ze mijn hele leven kapot gemaakt. In het tweede en derde jaar werd dit mij te veel. Ik werd zwaar depressief. Ik begon mezelf te snijden in mijn enkels en later mijn polsen. Ik zag alles zwart. Ik had elke nacht nachtmerries over alle pesterijen. Op een gegeven moment in de derde werd het echt allemaal te veel ik had weer een 1 en ik voelde me zo alleen. Toen heb ik meteen uit school mijn fiets gepakt en ben naar het bos gefietst. Ik heb geschreeuwd en gehuild. Ik plofte neer in de natte bladeren en dacht na. Wat moet ik. Toen heb ik weer mijn fiets gepakt en ben naar het spoor gefietst aan de rand van het bos. Dit was de enigste oplossing. Ik heb langs het spoor gezeten. Maar toch kon ik het niet. Ik durfde niet. Dit gevoel heeft mijn leven gered. De volgende dag op school vroeg iedereen zich af wat er met mij was. Een vriendin pakte mijn handen vast en zag de sneeën. Ze wist meteen hoe laat het was en bracht me naar de vertrouwenspersoon op school. Zij heeft mij geholpen te stoppen met snijden en er weer bovenop te komen. Hier ben ik heel dankbaar voor.

Het is nu inmiddels 5 jaar geleden. Maar nog elke dag denk ik aan vroeger. Vaak heb ik nog nachtmerries. Maar ik weet nu mijn gevoel onder controle te houden en ik ben gelukkig met mijn leven nu. Ik vind nu de rust in het dichten. Zo kan ik mijn pijn van me af schrijven. Soms kom ik nog mijn pesters tegen en dan lachen ze me uit. Dan voel ik me weer even zoals vroeger. Maar dit kan ik vrij snel weer loslaten. Ik zal altijd met de littekens blijven leven, letterlijk en figuurlijk. Ik kan nu dankbaar zijn voor de persoon die ik nu ben. Ik denk nooit waarom ik want een ander had ik dit ook niet gegund. Ik hoop dat pesten ooit stopt. En als je wordt gepest. Alsjeblieft zoek hulp, want alleen kom je er niet doorheen. Er zijn altijd mensen die je willen helpen! Ook mijn deur zal altijd openstaan voor slachtoffers.

Monica Pol.