Het verhaal van Erin

Erin
Erin

De leraren die buiten waren, zodat er wel toezicht was deden niks. Het was één van de meest vernederende momenten van mijn leven.

Mijn verhaal is minder heftig dan wat ik tot nu toe op de site gelezen heb, maar ik wil bij deze toch graag mijn verhaal kwijt. Voor school moest ik een Persoonlijk Ontwikkel Plan (POP) maken en daarin moesten allemaal persoonlijke dingen, waaronder je levensgeschiedenis. Hoewel ik er lang niet alles in verteld heb wat er gebeurd is kwam het wel allemaal weer boven. De gevoelens van angst, verdriet en eenzaamheid die me soms nog steeds achtervolgen.

Het begon ongeveer in groep 5 met wat onschuldige plagerijen, een paar jongens die constant grappen over mij maakten. Een jaar later zaten wij met groep 6 in het wijkcentrum, omdat er te weinig klaslokalen op school waren huurden ze daar 2 lokalen. Eerst waren het alle jongens, die me begonnen uit te schelden en de andere klas tegen me opstookten. Later kwamen de meisjes uit mijn klas erbij, de 3 meiden uit de andere klas deden allang mee. Achteraf beweerden ze allemaal dat ze niet meegedaan hadden aan de pesterijen, maar ze deden wel mee. En degenen die niet meededen, deden er ook niks tegen. Ze lieten mijn fietsbanden telkens leeglopen, scholden me uit en soms sloegen ze me in elkaar. Meerdere keren pakten ze me iets dierbaars af en gooiden het in de sloot. Tijdens gym werd ik standaard als laatst gekozen, niemand speelde me ooit een bal toe. Behalve met trefbal, dan wist elke bal mij te vinden. Met lummelen gooiden ze constant de bal tegen mijn achterhoofd aan.

Eén van de dingen die me heel erg bij is geblevenwas van de winter in groep 6. Het had gesneeuwd en omdat de leraren de volledige macht hadden (de directeur zat gewoon in het normale schoolgebouw) mochten we soms andere dingen doen dan schooldingen. Nu was het dus langer buitenspelen. Zodra ik buiten was joegen ze me het grasveld op achter het wijkcentrum, bekogelden ze me met z’n allen en duwden overal sneeuw naar binnen. Mijn kleren, mijn mond… En daarna stonden ze me allemaal uit te lachen. De leraren die buiten waren, zodat er wel toezicht was deden niks. Het was één van de meest vernederende momenten van mijn leven.

Bij mij in de straat woonde een verstandelijk gehandicapte jongen van 10 jaar ouder (of meer, ik weet het niet zeker). Hij viel me al tijden lastig, dan pakte hij me op en probeerde me mee naar huis te nemen. Ik was doodsbang voor hem. Mijn ouders waren al bij zijn ouders geweest, maar die zeiden dat hij toch niet luisterde en dat we eraan moesten denken dat hij gehandicapt was. Mijn ouders ontploften, want mijn broers zijn ook beiden verstandelijk gehandicapt en reken maar dat de regels ook voor hen golden. Die jongen kwam langs het wijkcentrum, en een jongen uit mijn straat wist hoe bang ik voor hem was. Hij stookte iedereen op en ze moedigden hem aan om mij maar mee te nemen. Weer deden de leraren niets, terwijl die jongen helemaal niet op het terrein mocht komen.

Nadat ze mijn naam op meerdere deuren hadden gekrast wilde ik niet meer terug naar school. Ik besloot te spijbelen, maar werd binnen het uur ontdekt en weer de klas in gestuurd. Wat strafregels moesten worden, werd gehuil en de reden waarom ik niet meer naar school wilde. De leraren deden beter hun best en de meisjes hielden op met pesten, maar de jongens en de andere klas bleven doorgaan tot ik van de basisschool ging. Ik kreeg heel erg last van eczeem, wat terugkomt als ik veel stress heb. Ik heb littekens in mijn ellebogen van het vele krabben.

Op de middelbare school werd ik niet openlijk gepest. Niemand schold me uit of deed me expres pijn. Maar ik hoorde ook nergens bij. Niemand accepteerde me. Ik was heel verlegen en bang voor ieders mening over mij. Ik maakte een vriendin, maar zodra er een nieuw iemand in de 2e bij ons in de klas kwam werd ik geloosd. Ik werd depressief, liep de hele dag rond met mijn mp3 op mijn oren en hoopte op eindelijk wat aansluiting op school. Mijn zelfbeeld was extreem laag. Iedereen vertelde me vroeger dat ik lelijk was, dus geloofde ik ze. Mijn cijfers waren niet goed meer en ik moest een niveau afzakken. In de 4e kreeg ik een paar vrienden, al waren er nu weer mensen die me openlijk en niet openlijk belachelijk maakten. Eén meisje had een regelrechte hekel aan mij en die kleineerde op elk moment dat ze kon en ze praatte constant achter mijn rug om. Ging ik naar de wc, kwam ik terug en dat een vriendin me vertelde dat zodra ik weg was, dat meisje iedereen zei hoe raar ik wel niet was. En volgens mijn jaarboek van mijn examenjaar ben ik het meest in mijn kindertijd blijven hangen. Vind je het gek, als ik al sinds mijn kindertijd gepest wordt?

Ik kwam erachter dat ik hoog sensitief ben, wat deels verklaart waarom ik zo gevoelig voor alles ben. Mijn vrienden weten lang niet alles van me, bang dat ik ze wegjaag als ik ze vertel hoe vaak ik nog depressieve buien heb. Bang dat als ik begin, ze alleen nog mijn vervelende en hoog gevoelige (huil)kant zien. Nog steeds roepen sommige jongens me na dat ik lelijk ben.

Pesten is verschrikkelijk. Er zijn genoeg die er enorme littekens aan overhouden. Zowel innerlijk als uiterlijk. Het ruïneert iemands leven. Inmiddels accepteer ik mezelf, maar ik ben niet tevreden met wie ik ben. Ik wil niet meer hoeven vluchten van mensen, uit angst gekwetst te worden…

Erin

Het verhaal van Shelly

Pesten is geen grapje!!

Shelly
Shelly

Naar aanleiding van de vele verhalen over pesten die ik hier gelezen heb, werd het voor mijn gevoel ook maar eens tijd mijn ervaring met pesten te vertellen.

Al vanaf groep 1 begon het gepest, met uitlachen buitensluiten en noem maar op, omdat ik toch wel anders was als anderen. Naar mate de jaren voorbij gingen werd het gepest ook erger en vanaf groep 4 zelfs ook lichamelijk geweld.

Door alles wat er gebeurde werd ik ook dikker en onzekerder, ik durfde ook bijna niet naar het zwembad, omdat ik dan toch alleen heen zou moeten, en toch weer uitgelachen zou worden of uitgescholden.

Ze wisten dat ik makkelijk was te pesten door thuis en de scheiding van mijn ouders, voor mezelf opkomen kon ik niet, was bang en hield me altijd op de achtergrond.

In groep 7 en 8 werd het wat minder, en dacht toen bij mezelf, zou het dan nu eindelijk afgelopen zijn? Zou ik eindelijk een nieuwe start kunnen maken, op een compleet nieuwe en vreemde school?

Maar toen kwam ik in de 1e klas, wat ik dacht een leuke nieuwe start zou worden, en in een paar weken werd die hele droom kapot gemaakt, het gepest begon opnieuw, werd opnieuw uitgelachen en uitgescholden. Vele gesprekken gehad maar niets hielp.

2e klas werd het gepest nog erger, nieuwe mensen erbij die mij probeerden weg te werken. Vele mensen die me uitscholden en alles. Het raakte me diep. Ze wisten dat ik niet goed in mijn vel zat.

3e klas was voor mij het ergste jaar, ze probeerde(n) me van school te pesten, ben paar x voor de grap een blauw geslagen, omdat ze dat grappig vond(en) ik hoop te zo dat ik geaccepteerd zou worden.

En door alle woorden die ik naar me toe kreeg, zoals: “je bent dik” “je bent lelijk” “hahahaha je ziet er niet uit” “armoedzaaier” en nog voor veel meer dingen, verloor ik ook mede daardoor mijn eetlust, en heb ik toen ruim 9 maanden haast niks gegeten, ik wou niet meer dik genoemd worden, ik wou geaccepteerd worden.

In klas 4 hield het eindelijk een beetje op, en voelde als een grote opluchting voor mij. Ik wist niet wat me overkwam, ik werd zowaar een beetje geaccepteerd zoals ik was.

Maar door al die ellende heb ik geen zelfvertrouwen en positief zelfbeeld meer, en is het moeilijk te geloven als mensen iets positiefs over je zeiden. Nog steeds heb ik er moeite mee om voor mezelf op te komen en niet over me heen te laten lopen. Maar stukje bij beetje lukt het me, met dank aan steun van vrienden en familie.

En toch hoop ik op een dag dit alles achter me te kunnen laten, en dat ik dit niet meer met me mee hoef te dragen en dan een compleet nieuwe start te kunnen beginnen.  Gewoon het verleden achter me laten en kijken wat de toekomst mij zal brengen.

Want ondanks dat ik nog maar 16 jaar oud ben, heb ik voor mijn gevoel genoeg mee moeten maken wat voor veel mensen haast niet te beseffen is omdat mensen vaak niet inzien hoe het leven eruit ziet van een kind dat gepest is/word. En dat moeten ze eens gaan beseffen.

Het leven van een gepest kind zal nooit meer hetzelfde zijn.

Shelly Jonkman

Het verhaal van Arjando

PESTEN

Arjando
Arjando

Ik zet mijn verhaal op papier om bewuste of onbewuste pesters duidelijk te maken wat pesten kan aanrichten bij iemand, want een slachtoffer van pesters zit er levenslang aan vast. Ik ga mijn eigen ervaring over gepest worden met jullie delen om jullie duidelijk te maken dat zelfs een grapje al als pesten kan overkomen!

4 jaar oud
Ik ging voor het eerst naar de kinder-kleuterspeelzaal (kleuterschool), toen begon het gepest naar mij toe. Ik werd buitengesloten, uitgescholden. Zo ging het door tot groep 5 basisschool, toen begon het lichamelijke gepest er ook bij.

In het begin viel het nog redelijk mee, ik werd wel eens geduwd of geslagen of getrapt maar na een tijdje word je er toch kwetsbaar door en begin je steeds sneller te huilen of iets dergelijks. Maar het werd nog erger, na mate de tijd verder ging begonnen de jongens en meiden die me altijd pestte ook op de voetbaltrainingen te pesten, en zomers bij het zwembad waardoor ook andere leeftijd genoten uit het dorp door kregen dat ik makkelijk te pesten was. Hierbij moet je denken aan wederom weer getrap en geduw en slaan, maar zelfs ook gewoon continu mijn hoofd onder het water drukken of mijn zwembroek uittrekken midden in het zwembad.

Vanaf groep 6 mocht ik van mijn ouders in mijn eentje naar school toe lopen of fietsen, natuurlijk vindt je dat dan super leuk maar toen de leeftijdgenoten of zelfs oudere of jongere kinderen dat door kregen begonnen ze me op weg naar school of op de terugweg mij te slaan en trappen tot de achterdeur aan toe van het huis waar ik woonde. Ik liep elke dag blauwe plekken op en mijn ouders pikten het echt niet meer en gingen op school een gesprek aan zodat het gepest zou ophouden. Vanaf toen werd het alleen maar erger en erger. Ik kreeg steeds minder zelf vertrouwen en was steeds kwetsbaarder waardoor ik het gepest nog veel anders beleefde. Ik ging uit ellende maar naar een andere school in een ander dorp om het gepest te voorkomen. Echter mocht dit niet het geval zijn het pesten ging daar gewoon door en werd alleen maar erger omdat dit een speciaal onderwijs was waar kinderen uit verschillende dorpen kwamen waardoor het ongeveer in 7 verschillende dorpen bekend werd dat ik een kwetsbare jongen was wat ze makkelijk konden pesten en zo bleef het doorgaan tot groep 8.

Ik ging naar het VMBO en dacht dat alles beter zou worden, een nieuwe start maar dat bleek echter niet zo, ik kwam bij de leeftijd genoten van men eerste school in de klas waardoor de hele school het binnen een dag wist dat ze mij makkelijk konden pesten. De hele school begon mij te treiteren en te pesten sommige zelfs onbewust als ze mij roepen al EY LELIJKERD voelde ik zelf de tranen al in mijn ogen komen terwijl diegene het helemaal niet zo bedoelde. Na mate de tijd kwam ik in een emotionele diepe donkere put terecht, ik was zwaar depressief waardoor je idiote oplossingen gaat bedenken, zoals proberen zelfmoord te plegen of jezelf te pijnigen. Als je in zo’n soort diepe depressie zit kom je er haast niet meer uit, je raakt zo gigantisch uitgeput en je bent gewoon bang om hulp te zoeken omdat je bang bent dat ze je nog harder gaan pesten. Maar toen kwam er ineens een geluk bij een ongeluk. Ik kwam door familieomstandigheden in Emmen te wonen en niemand kende me hier dus ik kon eindelijk een echte nieuwe start maken. Ik deed er alles aan om niet gepest te worden dus ging ik me hier in Emmen heel anders opstellen, ik was overal vanaf dacht ik. Nadat ik mijn hele jeugd ongeveer was gepest kreeg ik een soort van trauma`s en tot de dag van vandaag kan ik me het gepest goed herinneren en ik en heb er nog steeds veel last van want als bijvoorbeeld een leraar me ergens op aanspreek komt het bij mij 3x harder over.

Kijk ik word dan af en toe nog wel eens getreiterd, maar ik weet dat elke jongen of meisje wel eens word gepest of getreiterd bewust of onbewust. De meeste mensen kennen mijn verleden niet omdat ik er haast nooit over praat maar na lang twijfelen heb ik mijn ervaring over pesten tenminste op papier gezet in het kort.

Mochten mensen nog advies of vragen of gewoon graag iemand willen om erover te praten vraag het gerust neem gerust contact met me op. SPEAK UP STOP PESTEN!

Arjando Scholten

Het verhaal van Linda

Linda
Linda

De vraag waarom ik gepest ben, heb ik nooit antwoord op gekregen. Vaak snap ik het nog steeds niet, was ik dan werkelijk zo anders als de rest?

Mijn basisschooltijd was vreselijk. Ik kan mij lang niet alles meer herinneren, maar wat ik mij wél kan herinneren denk ik liever niet meer aan terug.

’s Middags vaak huilend thuis, niet meer naar school willen, want het is niet leuk. Elke keer weer die drama, om weer naar school te moeten.

“Het verhaal van Linda” verder lezen

‘Dag tegen pesten. Dag Anita.’

Lieve Anita J.

Annie
Annie

Eigenlijk hoop ik dat je mij al lang vergeten bent, of, als je nog weet wie ik ben, dat je dan met plezier aan me terugdenkt. Niet dat ik dat verdiend heb, want ik heb je gepest…..

Je bent, voor zover ik het me kan herinneren, het enige kind dat ik gepest heb maar dat is niks om trots op te zijn verder. Toch wil ik je vertellen waarom ik je gepest heb maar voorál wil ik je op je hart drukken dat jij niets, maar dan ook helemaal niets gedaan hebt om het getreiter van mij en je andere klasgenoten in de zesde klas, die nu groep acht zou heten, te verdienen. Laat dat heel duidelijk zijn.

“‘Dag tegen pesten. Dag Anita.’” verder lezen