‘Fock mijn leven’

‘Fock mijn leven’

Fock mijn leven
Ik heb al zo veel gegeven
Nooit was het genoeg
Het was nooit iets waar ik om vroeg
Gepest worden
Gekleineerd tot op het bot
Ik ging van binnen enorm kapot
Men had geen idee
Maar het sleurde me mee

Afgewezen worden
Om een bril
Telkens weer dat gedril
Met je bent het niet waard
Heeft men me ooit wel eens gespaard

Dromen laten gaan
Om niet in de regen te staan
Mezelf de pijn gegeven
Die op mijn leven stond geschreven

Littekens binnen en buiten
Ik ben geen kei in emoties uiten
Maar ik heb er over leven schrijven
Om toch op de been te blijven

Ik moest iets
Anders stond ik met lege handen
En had ik helemaal niets

Ik ging de uitdaging aan
Om met mijn gebreken aan de slag te gaan
Ik ging door het diepe heen
Tot er ergens een beetje zon voor me scheen

Pesten, treiteren
En discrimineren op een bril
Ik noemde jou toch ook heen vogelverschrikker
Oops i did want ik ben nu niet langer de pikker
Je bent voor mij het verleden
Waar ik over spreek met het woord ontevreden

Ik sta er nu nog
En je weet toch
Nu je me een beetj kent
Dat ik misschien wel eens ben weg gerend
Maar er altijd weer stond
Zeg me wie ook zo was
Of zwijg je vanaf nu met al je tanden in je mond

Het is misschien hevvie shizzle
Maar dit draait nu niet om geskizzle
Dit draaid om mijn leven
Want ook al heb ik het ooit eens geprobeerd
Ik zal het niet snel nog op geven!

– Miesmuis

‘Het gevoel van’

Lees hier het gedicht van een meisje wat op de basisschool vijf jaar lang gepest is, de pesterijen uitte zich uiteindelijk in een zware depressie. Ondertussen gaat het wel weer wat beter, maar het pesten heeft haar gevormd tot de persoon die ze nu is. In de tijd dat ze werd gepest schreef ze veel gedichten, dit hielp haar om de pijn weg te schrijven, hier een van de gedichten.

Het gevoel van…

Het gevoel van alleen zijn.
Verdriet en veel pijn.

Het gevoel van kwaadheid.
De beelden van vroeger die zorgen voor nijd.

Het gevoel van het lukt me niet.
Een toekomst die je niet voor je ziet.

Het gevoel van angst.
Dat gevoel achtervolgt me het langst.

Het gevoel van niets en niemand ziet me staan.
Dat gevoel voel ik komen en gaan.

Het gevoel van ik wil dood.
Een oplossing voor in nood.

Het gevoel van vrijheid.
Dat is waar ik voor strijd.

Een dag uit het leven van een jongen, 11 jaar oud (groep 7) , een beetje anders dan andere jongens…

Simon ZwagaHet is voor hem een normale dag, een dag waar je tegen op ziet, wat gaan ze met je doen. Waar lachen ze je dit keer voor uit? Zal het dit keer zijn omdat je misschien te druk bent, of dat je haar niet goed zit. Zullen ze je te dik noemen, over en over, terwijl je zelf wel beter weet.. hakken die dingen er in.

Lang genoeg in je bed blijven liggen, dat is het motto van iedere andere dag. Misschien hoef ik dan wel niet, naar die bijenkorf waar niemand je aardig vind, de docenten je nog een beetje steun geven. Dat geeft nog hoop…

Dan sta je op het punt om op je fiets te stappen, de tijd geeft je nog 5 minuten dus om op tijd te komen moet je hard fietsen, weer raast alles door je hoofd en daar komt bij: “Wat zullen ze zeggen, zullen ze me weer met de hele klas uitlachen omdat ik te laat ben.. ik vraag er ook allemaal zelf om.”

Zoals je verwacht.. als een kleine jongen met veel onzekerheden, wachtend op het lachen, wachtend op de “grapjes” die na een aantal jaar herhaling niet meer leuk zijn. Die tegenwoordig meer lijken op een klap in het gezicht, ze doen pijn. Vandaag weer, het was niet anders. Elke dag bleek een herhaling te zijn van één van de vorige dagen, alsof ze niet meer wisten hoe ze mij moesten pakken, hoe ze me verdrietig konden krijgen. Dit was het doel van de klas, als ik boos/verdrietig of geïrriteerd was dan was hun doel gehaald. Dan was het feest in de klas, iedereen die het leuk vond, op een paar mensen na. Te bang voor de groep te bang om zelf te grazen genomen te worden, wat ik zelf helemaal logisch vond..

De pauze kwam eraan, het schoot weer door mijn hoofd. “Wat als ik een spelletje mee doe, ben ik dan het pispaaltje?”. “Gaan ze me weer uitlachen omdat ik verlies?” of “gaan ze de regels ombuigen juist zodat ik niet anders kan dan verliezen.” Een constant gevecht met angst, verdriet en machteloosheid. Deed je niks.. geen reactie, mensen zeggen het vaak. Ik zelf heb het ook vaak gezegd tegen mezelf: “negeer het gewoon, ze zullen vanzelf wel stoppen.” Nee, dit werkte niet, ze gingen door tot ze een reactie kregen, en niet elke reactie was goed. Doorgaan tot ze je boos krijgen tot je fel wordt tot je terug reageert. En wat moet je dan als jongen van 11 jaar tegen 10 of meer andere klasgenoten die kan je toch nooit aan? Dan maar verdrietig naar binnen lopen en hopen dat de meesters of juffen je kunnen helpen. Vaak was dit niet het geval, door schijnheiligheid gered. Niemand die de waarheid vertelt, bang voor de klas, bang om zelf te grazen genomen worden.

De pauze is voorbij, je denkt aan waar zat ik ook alweer. ME SPULLEN!?!? Zijn ze nog normaal hebben ze er niks mee gedaan, en als je denkt dat alles nog normaal is merk je dat je pen weg is, je mist een schrift, het schrift voor die les die volgde. Je probeert dit te zeggen tegen de juf, maar bang als je bent durf je niet, bang dat die zal zeggen. “Ben je nou weer je spulletjes kwijt? Dat gebeurt je wel erg vaak he! Beter op je spullen passen!!” De angst de angst om het te zeggen dat anderen je spullen hebben, vast buiten ergens in de bosjes. Niet in de klas, dat zou niet leuk genoeg zijn. Dus zo geschiedde het, je kreeg een nieuw schrift en een pen. Elke keer weer met dezelfde waarschuwing: “Als dit nog vaker gebeurd dan moet je in de toekomst betalen voor een pen en schrift, en daar de hele klas ook mee.” Zonder dat de juf het wist had zij mij op gehangen aan het bord om te slaan, omdat “ik” me schrift en pen kwijt raakte. De juf wist natuurlijk niet beter, maar het was de angst voor de klas. Wat bleek, dat dit het alleen maar erger had gemaakt. Ik was al de zwakste schakel en zonder dat ik het wist heb ik mezelf losgemaakt van de ketting.

De gymles volgde die middag.. Een hel. Een donkere les, elke week weer. Ze hadden hier spullen, ballen, tennisrackets, lintjes, knuppels. Ik zag ze me al aankijken met die “blik” als ze hoorde dat we gingen voetballen. Ik zou wel weer op doel moeten, en nee het ging ze dan niet om het scoren.. als ik naar de kant zou lopen zou de docent tegen me zeggen. “Nee, niet aan de kant zitten! Meedoen met de les of je mag terug naar school!” wat betekende dat je geschorst werd. Vol met onwetendheid, ging de docent verder met de les, kwamen de ballen op me af, en werden ze boos als ik ze niet tegenhield, wat geen probleem was, want ze schoten toch alleen maar op mij.

Eindelijk, DE LES IS VOORBIJ!! heb het gered, weer een dag bijna voorbij nog maar 1 lesje op school en dan zo snel mogelijk naar huis! De laatste les was iedereen altijd wat rustiger, rustiger omdat ze moe waren? Moe waren van het schieten op mij? Denk het.

Het begin van de les kon je je nog concentreren, maar verder als de les ging stonden je gedachten stil. “Wat zullen ze dit keer met mijn fiets hebben gedaan, hebben ze dit keer weer mijn band leeg laten lopen? of is hij dit keer echt lek, zoals de 5 andere keren.” De laatste les was een hel, ik moest maar afwachten wat ze hadden gedaan en eerder dat de bel was gegaan mocht ik niet weg. Dan hoor je opeens de docent “Simon let is op!” de hele klas vind het leuk, “haha wat een sukkel is het toch” hoor je ergens uit een hoekje, zacht genoeg dat de juf het niet hoort. De doorn in je rug die je dan voelt, het doet pijn.

Je loopt langzaam naar buiten, je ziet de jongens bij het poortje verzamelen, direct denk je dan: “ik kan de andere uitgang snel nemen voor ze daar ook staan!” Zo snel als je probeert pak je je fiets, je merkt dat je band lek is en je wereld vergaat.. Je gaat een fietspomp halen met de gedachte dat je zo toch wel weer in de bosjes beland, met je fiets erbij. Je zegt niets, je zal niets zeggen tegen de leraren, nee dat durven we niet.

Als je denkt dat je dan alles hebt gehad.. Je broek gescheurd door de takken waar je langs schaafde, de schaafwonden op je ellebogen omdat je viel op de stenen, de scheur in je net nieuwe jas. Het doet pijn, niet alleen op me been of me kapotte elleboog. Nee de gedachte dat het thuis ook een hel is, ruzie met je zussen, wanneer zal je je vader weer zien? Een moeder die liever niet heeft dat je daar weer heen gaat, omdat ze hem kent. onderuit gehaald door goed geloof. Het was een diep gat, en dan denk je “ja ik ga naar buiten!! ik ga even voetballen met een paar vriendjes uit de buurt”. Dan hoor je dat ze je er niet bij willen hebben, huilend loop je naar huis.. snel naar boven want nee ze mogen je thuis niet zien.. je zit de hele avond op je bed. Met de gedachte.. niet meer.. niet nog een keer, alsjeblieft.. ik wil niet meer.. het moet ophouden, wie helpt me, wie begrijpt me..

Je valt huilend in slaap en wordt wakker.. en het verhaal herhaald zich. Dit niet nog 1 jaar, niet 2 jaar.. maar 4 jaar lang gaat dit nog door..

Ik ben tegen pesten, diegene die dit doen verdienen een dag in het leven van mij, misschien zal je dan doorhebben welke kinderziel je aan het verwoesten bent. Veel kinderen geven op, plegen zelfmoord, maar ik niet. Ik zal doorgaan en iedereen bewijzen dat je mij niet stuk krijgt!!!

Simon Zwaga, 18 jaar, levend en wel en vechtend voor een goed bestaan.

Het verhaal van Lonneke

Lonneke
Lonneke

Vrijwel iedere dag vraag ik me nog af waarom ik zo getreiterd ben, het heeft me zo verschrikkelijk beschadigd dat ik nu heel erg ziek ben. Ik heb nooit iemand iets gedaan, of ben nooit vervelend geweest. Toch moest iedereen mij hebben…

Mijn vader vond het mooi dat ik het zelfde kapsel kreeg als dat hij had (stekeltjes) ook kreeg ik joggingbroeken en sweaters van hem. Ik zag eruit als een jongen, mensen die mij niet kenden dachten ook dat ik een jongen was. Dat was natuurlijk grappig, op de peuterspeelzaal en in de kleuterklas werd ik daarmee geplaagd. Na de scheiding van mijn ouders heeft mijn moeder onmiddellijk andere kleding gekocht en mijn haar laten groeien. Toen ik zes was ging ik er eindelijk uitzien als een meisje, met staartjes en een jurkje…zoals ieder ander.

“Het verhaal van Lonneke” verder lezen

Het verhaal van Frank

Frank
Frank

Pesten.

Het is de laatste dagen weer veel in het nieuws, helaas na aanleiding van een 20-jarige jongeman die zichzelf van het leven heeft beroofd. Een 20-jarige jongeman die nog een pracht leven voor zich had maar door aantal gewetenloze hufters het leven ondraaglijk werd gemaakt.

Toen ik het las kwam het ineens even weer heel dichtbij, het gevoel om alleen te zijn, het gevoel van vernedering, het gevoel van buitengesloten zijn, het gevoel elke dag bang te zijn, om elke dag pijn te hebben van verdriet maar ook de pijn van alle rake klappen, schoppen en stokslagen en scheldwoorden. Ik zag mezelf even weer vastgebonden aan een regenpijp staan terwijl er een groep voor me elkaar stond op te jutten wie me het hardst zou slaan terwijl ik geen kant op kon. Ineens voelde ik even die touwen weer strak om me heen, de vrijheid die je afgenomen werd op dat moment. En niet te vergeten het moment dat je eigen mentor je uitlacht om rottige opmerkingen die je van klasgenoten naar je hoofd geslingerd krijgt.  Zomaar even flitste er allerlei momenten door me heen bij het lezen van het verschrikkelijke nieuwsbericht.

“Het verhaal van Frank” verder lezen